N, n

[en]

n., pl. N's or n’s

1) чатырна́ццатая лі́тара ў анге́льскім альфабэ́це

2) Math. неазнача́льная велічыня́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

X, x

[eks]

n., X's, x’s

1) два́ццаць чацьве́ртая лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

2) Math. ікс (невядо́мае ў раўна́ньнях)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

silent [ˈsaɪlənt] adj.

1. ці́хі; бязгу́чны, бясшу́мны;

a silent volcano пату́хлы вулка́н;

silent spirit ачы́шчаны спірт

2. маўклі́вы;

keep/remain silent маўча́ць;

fall silent замаўча́ць

3. няма́я (літара)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

фіта́

(гр. theta)

перадапошняя літара кірыліцкага алфавіта, якая служыла для перадачы гука «ф» у словах грэчаскага паходжання ў беларускай пісьменнасці да 18 ст., у рускай — да 1918 г.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

В,

трэцяя літара бел. і некаторых інш. слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай («ведзі»). Рознае вымаўленне лац. B і слав. В абумоўлена тым, што лац. алфавіт узнік на аснове грэчаскага (праз пасрэдніцтва этрускага) у 7—6 ст. да н.э., калі β перадавала гук «б», а ў перыяд стварэння слав. алфавіта ў 9 ст. β вымаўлялася грэкамі як «в» і замацавалася ў кірыліцы для перадачы гэтага гуку. Мела лікавае значэнне 2. У сучаснай бел. мове абазначае звонкія губна-зубныя фанемы («в») і («в’»), якія ў адрозненне ад рус. мовы функцыянальна не суадносяцца з губна-зубнымі («ф») і («ф’») і пасля галосных перад зычнымі, а таксама на канцы слоў пераходзяць у «ў» («траўка», «раўнапраўе», «высноў», «любоў»).

А.М.Булыка.

т. 3, с. 421

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

I

[aɪ]

1.

n., pl. I's, I’s

дзявя́тая лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

2.

pron. nom.

я; obj. me мяне́, мне

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Y, y

[waɪ]

n. Y's, y’s

1) два́ццаць пя́тая лі́тара анге́льскага альфабэ́ту, і́грэк

2) Math. і́грэк (невядо́мае ў раўна́ньнях)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

а́льфа ж. (літара) Álpha n - і -s, -s;

◊

а́льфа і аме́га das Álpha und das Ómega, das A und (das) O;

ад а́льфы да аме́гі von A bis Z

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Z, z

[zi:]

n. Z's or z’s

1) два́ццаць шо́стая, апо́шняя лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

2) Math. зэт (невядо́мае ў раўна́ньнях)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

U, u

[ju:]

n., pl. U’s or Us

1) два́ццаць пе́ршая лі́тара анге́льскага альфабэ́ту

2) не́шта, што ма́е фо́рму лі́тары U

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)