страва з мяса (выразкі), нарэзанага тонкімі прадаўгаватымі кавалкамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
reed[ri:d]n.
1.bot. трыснёг, трысцё, чаро́т
2.mus. жале́йка, ду́дка; язычо́к;
the reeds of the orchestra язычко́выя інструме́нты арке́стра
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
чаява́ць, чаюю, чаюеш, чаюе; незак.
Разм. Піць чай; праводзіць час за піццём чаю. На стале ледзь чутна звінеў самавар, дрыжаў язычок плашкі, а ездавыя ў сподніх з расхрыстанымі грудзьмі сарочках сядзелі на нарах адзін насупраць аднаго і, гучна студзячы кіпяток, абліваючыся потам, чаявалі.Навуменка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
увуля́рны
(ад лац. uvula = язычок мяккага паднябення)
лінгв. які вымаўляецца пры актыўным удзеле мяккага паднябення і язычка (напр. у-ыя зычныя).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
кля́мка, ‑і, ДМ ‑мцы; Рмн. ‑мак; ж.
Прыстасаванне, з дапамогай якога адчыняюць і зачыняюць дзверы. [Рашчэня] націснуў на язычок клямкі і крануў локцем брамку.Пальчэўскі.Міхал паціснуў клямку і пераступіў парог сянец.Васілевіч.// Дзвярная зашчэпка, якая надзяваецца на прабой і прыціскаецца замком або затычкай. Спяшаючыся, [Пракоп] зашчапіў дзверы на клямку і заткнуў у прабой дубовы калок-затычку.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
języczek
języcz|ek
м.язычок;
być ~kiem u wagi перан. мець вырашальнае значэнне; адыгрываць вырашальную ролю
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Láschef -, -n
1) язычо́к (чаравіка)
2) тэх. накла́дка
3) клін (у вопратцы); кла́пан (кішэні)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Züngleinn -s, -
1) язычо́к
2) стрэ́лка (вагаў);
◊
das ~ an der Wáage sein выко́нваць [ігра́ць] раша́ючую ро́лю
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
reed
[ri:d]1.
n.
1) трысьцё n., трысьнёг -ягу́m.
2) бёрда -а n. (у кро́снах)
3) язычо́к -ка́m. (у музы́чных інструмэ́нтах)
2.
adj.
1) трысьцёвы
2) язычко́вы
•
- reeds
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ВАРГА́Н, вурган (лац. organum ад грэч. organon прылада, інструмент; магчыма, ад стараслав. варга рот),
старажытны самагучальны язычковы муз. інструмент. Вядомы ў многіх народаў пад рознымі назвамі. Бываюць пласціністы варган (у выглядзе пласцінкі з дрэва, косці, бамбуку, трыснягу) і падковападобны металічны; да пласцінкі ці пасярэдзіне падковы прымацаваны язычок з трыснягу або сталі. У час ігры варган заціскаюць зубамі або прыціскаюць да іх, а рот служыць рэзанатарам. У выніку бесперапыннай вібрацыі язычка ўзнікае бурдон; са зменай артыкуляцыі вуснаў атрымліваюць тоны, неабходныя для выканання мелодыі. Дыяпазон невялікі — кварта або квінта, што абмяжоўвае рэпертуар простымі песеннымі і танц. мелодыямі і найгрышамі. На пач. 19 ст. створаны канцэртны прафес. інструмент з храматычным гукарадам — аўра (некалькі варганаў, замацаваных на метал. дыску). На Беларусі існаваў у 12—19 ст. як сольны і ансамблевы інструмент. У наш час сустракаецца рэдка.