zusámmenschieben* vt ссо́ўваць ра́зам

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

вытуля́ць

‘ссоўваць, перамяшчаць каго-небудзь, што-небудзь за межы чаго-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. вытуля́ю вытуля́ем
2-я ас. вытуля́еш вытуля́еце
3-я ас. вытуля́е вытуля́юць
Прошлы час
м. вытуля́ў вытуля́лі
ж. вытуля́ла
н. вытуля́ла
Загадны лад
2-я ас. вытуля́й вытуля́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час вытуля́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

збура́ць

‘звальваць што-небудзь у кучу, разбураць, ссоўваць што-небудзь са сваіх месцаў’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. збура́ю збура́ем
2-я ас. збура́еш збура́еце
3-я ас. збура́е збура́юць
Прошлы час
м. збура́ў збура́лі
ж. збура́ла
н. збура́ла
Загадны лад
2-я ас. збура́й збура́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час збура́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ссо́ўванне ср.

1. сдвига́ние; смеще́ние;

2. сбра́сывание;

3. сгреба́ние;

4. сдвига́ние;

1-4 см. ссо́ўваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

dislocate

[ˈdɪsləkeɪt]

v.t.

1) зьві́хваць, выві́хваць; спрыві́льваць

2) паруша́ць (пара́дак, пля́ны), перашкаджа́ць

3) зру́шваць, ссо́ўваць; перамяшча́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

смеща́ть несов.

1. (сдвигать) зру́шваць, ссо́ўваць, скрана́ць; перамяшча́ць;

2. (с должности) зніма́ць;

3. перен. зру́шваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

zusámmenrücken

1. vt ссо́ўваць

2. vi (s)

1) ссо́ўвацца

2) збліжа́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ску́чивать несов.

1. (собирать в кучу) зграба́ць (скіда́ць, скі́дваць, зго́ртваць, ссо́ўваць) у ку́чу (у ку́чы);

2. (помещать на небольшом пространстве, в тесноте) ску́чваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ссо́ўвацца несов.

1. (перемещаться, двигаясь) сдвига́ться; смеща́ться;

2. па́дать, сва́ливаться;

3. (двигаясь, приближаться друг к другу) сдвига́ться;

4. (сползать вбок) съезжа́ть;

1-4 см. ссу́нуцца;

5. страд. сдвига́ться; смеща́ться; сва́ливаться, сбра́сываться; сгреба́ться; см. ссо́ўваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пу́льхны, ‑ая, ‑ае.

1. Мяккі, быццам надзьмуты, пухлы. Пульхныя вусны. □ Саладжавая, некалькі тупая наіўнасць [Шчыгельчыка] застыла на пульхных мяккіх шчоках. Пестрак. Твар.. [Ціхана] распух, стаў бялявы, пульхны. Дуброўскі. // Тоўсты, сыты. Малады Сурвіла — пульхны, выглян[ц]аваны хлопец. Чорны. Чалавек ветліва падаў маленькую, пульхную, як у жанчыны, ручку. Пянкрат.

2. Мяккі, пухкі. А з пшанічнае мукі І выходзіць хлеб такі, Белы, нібы вата, Пульхны, наздраваты. Грахоўскі. Тэкля выцягнула з печы талерку аладачак у смятане, беленькіх і пульхных, і паставіла на стол. Краўчанка. // Лёгкі, пушысты. Снег быў пульхны, і ссоўваць лапатамі яго было няцяжка. Скрыпка. Зямля цёпла пахне, пульхная, адвечна-вільготная. Ермаловіч.

3. Тоўсты, аб’ёмісты, раздуты. Мажэйка паклаў на трыбуну пульхны том даклада, прыціснуў яго кулаком. Асіпенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)