потребля́ ть несов. спажыва́ ць ; (съедать — ещё) е́ сці, з’яда́ ць; (расходовать) расхо́ даваць, выдатко́ ўваць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
БАРДО́ СКАЯ ВА́ ДКАСЦЬ ,
сумесь раствору меднага купарвасу з вапнавым малаком (гідраксід кальцыю) адзін з фунгіцыдаў . Павінна быць нейтральнай (кіслая апякае лісце). Выкарыстоўваецца для барацьбы з грыбковымі і бактэрыяльнымі хваробамі раслін (пладовых, гароднінных і інш. культур). Рыхтуецца непасрэдна перад выкарыстаннем. Спажываць плады і гародніну пасля апырсквання можна не раней як праз 10 сутак.
т. 2, с. 307
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
konsumí eren vt эк. спажыва́ ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
расхо́ даваць , -дую, -дуеш, -дуе; -дуй; -даваны; зак. незак. , што.
1. Патраціць (траціць) на што-н.
Р. грошы.
2. (1 і 2 ас. не ўжыв. ). Спажыць (спажываць ; разм. ).
Сучасныя электрапрыборы расходуюць мала электраэнергіі.
|| зак. зрасхо́ даваць , -дую, -дуеш, -дуе; -дуй; -даваны.
|| наз. расхо́ даванне , -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
spożywać
незак.
1. спажываць ;
2. есці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
verkonsumí eren vt разм. спажыва́ ць , е́ сці
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
verspé isen vt высок. а́ ць, спажыва́ ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Пацярэбіны кобр. потырэбыны ’пахмелле, пахмелкі’ (Нар. лекс. ). Да пацяроб ’рэшткі’ (’спажываць тое, што засталося пасля частавання’).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Спажы́ нкі ‘Прачыстая’ (Нас. ), Спажына́ ‘Спас (6/19 жніўня) (Сл. ПЗБ ), спажы́ наўка ‘спасаў пост’ (Касп. ). Рус. зах. , паўд. спожи́ нки ‘пост перад Прачытай’. Паводле Фасмера (3, 737), з госпожинки ад госпожа ‘Багародзіца’ пад уплывам спожин ‘свята ўраджаю, жніво’. Збліжана з дажы́ нкі ‘канец жніва, свята ўраджаю’, спажы́ ць (Федар. 4 ), спожы́ ць ‘выкарыстаць’ (ТС ), спажываць Сержп. , Пятк. 2 ), параўн. няяснае спажываць Ян. ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пача́ ты , ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад пачаць.
2. у знач. прым. Які пачалі выкарыстоўваць, спажываць . На зэдліку каля прыпека ляжаў стос жоўтых бліноў і пачаты кружок авечага лою. Дуброўскі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)