Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
пустэ́льна,
1.Прысл.дапустэльны.
2.безас.узнач.вык. Бязлюдна. Пустэльна вакол, шэра — ні дзень, ні вечар.Хадкевіч.У вёсцы было па-ранейшаму пустэльна.Быкаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БУРАЧО́К (Alyssum),
алісум, каменнік, род кветкавых раслін сям. капуставых. Каля 150 відаў. Пашыраны пераважна ў Міжземнамор’і, Сярэдняй Еўропе і Сярэдняй Азіі. На Беларусі 3 дзікарослыя віды: бурачок Гмеліна (A. gmelinii), рэдкі від, трапляецца ў зах. раёнах на ўзлесках хваёвых лясоў і адкрытых пясчаных мясцінах; пустэльны (A. desertorum) і чашачны (A. alyssoides) — занесеныя віды, растуць каля чыгунак і дарог; 3 інтрадукаваныя: бурачок марскі (A. maritimum), серабрысты (A. argenteum) і скальны (A. saxatile) выкарыстоўваецца ў кветкаводстве.
Шэрыя або шэра-зялёныя адна-, двух- ці шматгадовыя травяністыя расліны і паўкусты з узыходнымі або распасцёртымі сцёбламі, апушаныя зоркавымі валаскамі. Лісце чаргаванае, падоўжанае адваротнаяйцападобнае, суцэльнае. Кветкі дробныя, жоўтыя, жоўта-белыя, белыя або фіялетавыя, сабраны ў канцавыя гронкі. Плод — авальны, эліпсоідны або круглаваты стручок. Меданосныя і дэкар. расліны.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
пу́на
(перуан. puna = пустэльны, дзікі)
тып высакагорнай расліннасці ў Цэнтр. Андах Паўд. Амерыкі, які характарызуецца спалучэннем травянога покрыву з асобнымі нізкарослымі дрэвамі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
verödeta
1) апусце́лы, пустэ́льны
2) запу́шчаны (сад і г.д.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
öd, ödea
1) пустэ́льны, незасе́лены
2) су́мны, пусты́;
ein ~es Geschwätz пуста́я балбатня́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
wüsta
1) пустэ́льны, бязлю́дны
2) разм. шалапу́тны, распу́сны
3) разм. зблы́таны, бязла́дны, хааты́чны
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
desert
I[ˈdezərt]1.
n.
пусты́ня, пустэ́льня f., незасе́лены абша́р
2.
adj.
1) сухі́, пусты́нны, пустэ́льны; неўрадлі́вы
2) незасе́лены, бязьлю́дны
a desert island — бязьлю́дны абто́к
II[dɪˈzɜ:rt]
v.
1) пакіда́ць
2) дэзэртава́ць (з во́йска)
III[dɪˈzɜ:rt]
n., usually deserts
заслу́га f., заслу́жанае n.
He got his deserts — Ён атрыма́ў па заслу́гах
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
пака́паць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.
1.(1і2ас.неўжыв.). Капаць некаторы час (пра дождж). Пакапаў дождж і сціх.
2.што і чаго. Разм. Наліць некалькі капель якой‑н. вадкасці; накапаць трохі. — А божа ж мой! — спалохалася маці. — Вуха баліць, а ты маўчыш... — Ці ж крычаць? — На камфару, пакапай у вуха — памагае.Бядуля.
пакапа́ць, ‑а́ю, ‑а́еш, ‑а́е; зак., што.
1. і без дап. Капаць некаторы час. Пакапаць бульбу да вечара. □ У лесе пакружыў крыху [Якуш], выбраў мясціну, згроб зверху лісце і пачаў капаць яму. Пакапае, пакапае, дый азірнецца, прыслухаецца.Скрыган.
2. Перакапаць канавамі, барознамі і пад. усё, многае. Пакапаць дарогу.
3. Выкапаць, накапаць вялікую колькасць якіх‑н. паглыбленняў. [Хутарок] меў досыць убогі і пустэльны выгляд, бо нават не было ніводнага дрэўца каля хаткі, хоць ямкі для іх і пакапаў дзядзька Марцін.Колас.Вылі ў лесе і акопы, але іх пакапалі пазней, у жніўні: кавалерыйская часць займала тут абарону.Навуменка.
4. Капаючы, выбраць (пра бульбу, буракі і пад.). Бульбу ў калгасе пакапалі, лён і каноплі падабралі і во-во пачнуць вазіць на завод.Лупсякоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
