przysięgły

1. прысяжны;

2. м. прысяжны;

sąd ~ch — суд прысяжных

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

сярмя́жнік, ‑а, м.

У дарэвалюцыйнай Расіі — вясковы бядняк. У акруговым судзе, які размяшчаўся ў палацы Тышкевіча на Трокскай вуліцы, прысяжны павераны выступаў абаронцам простых сярмяжнікаў і гарадской беднаты. С. Александровіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Geschwórne, Geschwórene sub m, f -n, -n прыся́жны, засяда́цель

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

шэ́фен

(ням. Schöffen)

прысяжны ў феадальным і буржуазным судзе, які вырашае справы сумесна з суддзёй.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ławnik

м. засядацель;

ławnik przysięgły — прысяжны засядацель

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

паве́раны сущ. пове́ренный;

п. ў спра́вах — дип. пове́ренный в дела́х;

прыся́жны п. — юр., уст. прися́жный пове́ренный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паве́раны, ‑ага, м.

Асоба, якая мае права дзейнічаць ад імя якой‑н. асобы або ўстановы ў афіцыйным парадку. Прыватны павераны.

•••

Павераны ў справах — дыпламатычны прадстаўнік, ніжэйшы на ранг за пасла, пасланніка.

Прысяжны павераны — афіцыйная назва адваката ў Расіі да рэвалюцыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

juror

[ˈdʒʊrər]

n.

1) прыся́жны -ага, прыся́глы -ага m., прысяжна́я, прыся́глая f.

2) ся́бра журы́

3) чалаве́к, які́ прысягну́ў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

засяда́цель м. (лаўнік) Béisitzer m -s, -; Schöffe m -n, -n;

наро́дны засяда́цель юрыд. Schöffe m;

прыся́жны засяда́цель Geschwórene (sub) m -n, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заме́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

1. Знак, след, зроблены на чым‑н.; метка. Зрабіць заметку на дрэве.

2. Кароткае пісьмовае ці друкаванае паведамленне аб чым‑н. На стале ляжаў макет «баявога лістка», запоўненага невялічкімі заметкамі. Лобан.

•••

Браць (узяць) на заметку гл. браць.

На заметцы ў каго — на ўліку, пад наглядам. На заметцы ў царскіх улад быў прысяжны павераны Кліменцій Зан. Г. Кісялёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)