раззнаёміцца, -млюся, -мішся, -міцца; зак. (разм.).

1. Спыніць, перарваць знаёмства з кім-н.

2. Перазнаёміцца з усімі, многімі, пашырыць кола знаёмых.

Р. з многімі ў горадзе.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прытну́ць

‘перарваць, спыніць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прытну́ прытнё́м
2-я ас. прытне́ш прытняце́
3-я ас. прытне́ прытну́ць
Прошлы час
м. прытну́ў прытну́лі
ж. прытну́ла
н. прытну́ла
Загадны лад
2-я ас. прытні́ прытні́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прытну́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

breast the tape

перарва́ць фі́нішную сту́жку

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

перарыва́ць ​1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перарваць.

перарыва́ць ​2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да перарыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перерва́ть сов.

1. (разделить на части, разорвать) перарва́ць;

перерва́ть верёвку перарва́ць вяро́ўку;

2. (приостановить, прервать) перарва́ць; перабі́ць; перапыні́ць;

телефо́нный разгово́р перерва́ли тэлефо́нную размо́ву перарва́лі;

3. (разорвать на части всё или многое — об одежде, бумаге и т. п.) падра́ць, падзе́рці, перадра́ць, перадзе́рці;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прасе́чка ’перашкода’ (Нас.). Суфіксальны дэрыват ад прасячы (гл.). Да семантыкі параўн. рус. пресе́чь ’перарваць, спыніць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

przerwać

зак.

1. перарваць; спыніць;

2. прарваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

перарва́ны

1. пере́рванный;

2. пре́рванный; переби́тый;

3. пере́рванный; изо́рванный;

1-3 см. перарва́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

раздружы́цца, ‑дружуся, ‑дружышся, ‑дружыцца; зак.

Разм. Спыніць, перарваць сваю дружбу з кім‑н. // перан. Страціць прыхільнасць да чаго‑н., перастаць займацца чым‑н. Раздружыцца з кнігамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раззнаёміцца, ‑млюся, ‑мішся, ‑міцца; зак.

Разм.

1. Перарваць, спыніць знаёмства з кім‑н.

2. Перазнаёміцца з усімі, многімі, пашырыць круг знаёмых. Раззнаёміцца з суседзямі. Раззнаёміцца ў горадзе.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)