паша́на, -ы, ж.
Павага, якая аказваецца каму-н. грамадствам, людзьмі.
Быць у пашане.
Адносіцца да каго-н. з пашанай.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
рэспе́кт
(лац. respectus = павага)
уст. пашана, павага.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
піетэ́т, -у, М -тэ́це, м. (кніжн.).
Глыбокая павага, пачцівыя адносіны да каго-, чаго-н.
Да яго ўсе адносіліся з піетэтам.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
прэсты́ж, -у, м. (кніжн.).
Аўтарытэтны ўплыў павага, якой карыстаецца хто-, што-н.
Сацыяльны п.
Падтрымліваць свой п.
|| прым. прэсты́жны, -ая, -ае.
Прэстыжная спецыяльнасць.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
благогове́ние ср. глыбо́кая паша́на, глыбо́кая пава́га;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шанава́нне, -я, н.
1. Глыбокая павага.
Адносіцца да каго-н. з шанаваннем.
Маё ш.!
2. Выражэнне ўдзячнасці, гонару, увагі і пад.
Аказаць каму-н. ш.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Рэспе́кт ’пашана, павага’ (ТСБМ). Ст.-бел. респектъ ’павага’ < ст.-польск. respekt ’тс’ < лац. respectus ’павага; пункт погляду’ (Булыка, Лекс. запазыч., 136).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
піэтэ́т, ‑у, М ‑тэце, м.
Кніжн. Глыбокая павага, пачцівыя адносіны да каго‑, чаго‑н.
[Ад лац. pietas, pietatis.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЗАКЛЮ́ЧНЫ АКТ НАРА́ДЫ ПА БЯСПЕЦЫ І СУПРАЦО́ЎНІЦТВЕ Ў ЕЎРО́ПЕ, Хельсінкскі акт. Падпісаны 1.8.1975 у Хельсінкі кіраўнікамі урадаў 33 еўрап. дзяржаў, а таксама ЗША і Канады. У ім зафіксаваны дамоўленасці, дасягнутыя на Нарадзе па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе, у т. л. 10 прынцыпаў узаемаадносін паміж дзяржавамі ( т.зв. Кодэкс мірнага суіснавання): суверэнная роўнасць, павага правоў, уласцівых суверэнітэту; непрымяненне сілы ці пагрозы сілай; непарушнасць граніц; тэр. цэласнасць дзяржаў; мірнае ўрэгуляванне спрэчак; неўмяшанне ва ўнутр. справы; павага правоў чалавека і асн. свабод; раўнапраўе і права народаў самастойна вызначаць свой лёс; супрацоўніцтва паміж дзяржавамі; добрасумленнае выкананне абавязкаў па міжнар. праве.
Л.М.Драбовіч.
т. 6, с. 505
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
паклане́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. пакланяцца.
2. Адданае захапленне, глыбокая павага. Заваяваць пакланенне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)