тамо́женный мы́тны; ист. тамо́жны;

тамо́женная по́шлина мы́та, мы́тная по́шліна;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мы́ты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. мы́ты мы́тая мы́тае мы́тыя
Р. мы́тага мы́тай
мы́тае		 мы́тага мы́тых
Д. мы́таму мы́тай мы́таму мы́тым
В. мы́ты (неадуш.)
мы́тага (адуш.)		 мы́тую мы́тае мы́тыя (неадуш.)
мы́тых (адуш.)
Т. мы́тым мы́тай
мы́таю		 мы́тым мы́тымі
М. мы́тым мы́тай мы́тым мы́тых

Кароткая форма: мы́та.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ПРЫКАМО́РКІ,

мытні на адгалінаваннях ад асн. гандлёвых шляхоў (гасцінцаў) у 16—18 ст. У П. ацэньвалі тавары і бралі з купцоў мыта. Падпарадкоўваліся адміністрацыі каморы.

т. 13, с. 67

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ввозно́й, ввозный увазны́;

ввозна́я по́шлина увазна́я по́шліна (мы́та на ўвоз).

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

мыт​II ист. мыт, род. мы́ту м., мы́та, -та ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

customs [ˈkʌstəmz] n. pl.

1. мы́тня, тамо́жня;

customs duty/duties мы́та, мы́тная/тамо́жная по́шліна;

a customs officer мы́тнік, тамо́жнік;

go through customs and passport control прайсці́ мы́тны/тамо́жны агля́д і па́шпартны кантро́ль

2. мы́та, мы́тная/тамо́жная по́шліна

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

РЭГА́ЛІІ (лац. regalia ад regalis царскі),

1) знешняя адзнака манархічнай улады (карона, скіпетр, трон, парфіра і інш.).

2) Знак узнагароды (ордэн, медаль і інш.).

3) Манапольнае права вярх. улады (каралёў, буйных феадалаў) у феад. Еўропе на атрыманне пэўных даходаў (мыта, пошліна, штрафы і інш.).

т. 13, с. 546

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КАМО́РА 1) гаспадарчая пабудова або памяшканне для захоўвання збожжа, прадуктаў харчавання; сховішча найб. каштоўнай маёмасці.

2) У ВКЛ і Рэчы Паспалітай у канцы 15—18 ст. — мытня, дом, дзе ацэньваўся тавар, які правозілі купцы і інш. гандляры, і спаганялася мыта. К. ставілі на ўсіх гал. гандлёвых шляхах, а іх аддзяленні (прыкаморкі) — на другарадных дарогах.

3) У 19 — пач. 20 ст. — кантора пры лясніцтве.

т. 7, с. 532

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

verzóllbar a які́ патрабу́е апла́ты мы́та [по́шліны]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

дэбенту́ра

(ад лац. debere = быць вінаватым)

пасведчанне, выдадзенае таможняй аб вяртанні мыта.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)