дээскала́цыя, ‑і, ж.
Звужэнне маштабаў, змяншэнне, паслабленне чаго‑н.; спыненне эскалацыі. Дээскалацыя вайны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стрыкту́ра, ‑ы, ж.
Спец. Звужэнне якога‑н. трубчастага органа або адтуліны поласцевага органа ў выніку запалення. Стрыктура стрававода.
[Лац. strictura.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стэно́з, ‑у, м.
Спец. Звужэнне якога‑н. трубчастага органа або адтуліны ў поласцевым органе, якое перашкаджае іх функцыяніраванню.
[Ад грэч. stenos — вузкі, цесны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПІЛАРАСТЭНО́З (ад грэч. pyloros прываротнік + стэноз),
звужэнне прываротніка страўніка. Бывае прыроджаны (заганы развіцця) і набыты (напр., у выніку рубцавання язвы). Лячэнне хірургічнае.
т. 12, с. 356
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
перахва́т, ‑у, М ‑хваце, м.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. перахватваць — перахваціць (гл. перахапіць у 1–5, 7 знач.).
2. Звужэнне, звужанае месца.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
contraction [kənˈtrækʃn] n.
1. сціска́нне, звужэ́нне, сця́гванне, памяншэ́нне
2. набыццё (прывычкі, звычкі)
3. ling. скаро́чаная фо́рма, скарачэ́нне
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
стэно́з
(гр. stenosis = звужэнне)
звужэнне прасвету трубчастага органа або адтуліны ў поласцевым органе, якое перашкаджае іх функцыяніраванню.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ангіястэно́з
(ад ангі- + стэноз)
звужэнне крывяносных сасудаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
КАНТРАКТУ́РА (ад лац. contractura сцягванне, звужэнне, сцісканне) у фізіялогіі, працяглае, устойлівае, часта неабарачальнае скарачэнне (змярцвенне) мышачнага валакна ці яго часткі. У адрозненне ад звычайнага скарачэння, якое распаўсюджваецца хвалепадобна па мышачным валакне, К. — скарачэнне, якое не распаўсюджваецца. Прычына — парушэнне працэсаў аднаўлення адэназінтрыфосфарнай кіслаты. У медыцыне К. — абмежаванне рухомасці сустава ў выніку пашкоджання скуры, сухажылля, мышцаў і інш.
т. 8, с. 5
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ДРАСЕЛЯВА́ННЕ (ад ням. drosseln душыць; скарачаць),
працяканне вадкасці, пары або газу праз мясц. гідрадынамічнае супраціўленне патоку (звужэнне трубаправода, вентыль, кран і інш.). Суправаджаецца змяншэннем ціску, калі паток не выконвае знешняй работы і адсутнічае цеплаабмен з навакольным асяроддзем. Пры Д. рэальных газаў адначасова змяняецца т-ра (гл. Джоўля—Томсана эфект). Выкарыстоўваецца для ахалоджвання і звадкавання газаў, вымярэння і рэгулявання расходу вадкасці і газаў.
т. 6, с. 201
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)