Нізвіня́ць ’прабачаць’ (Грыг.). Дэфармаванне рус. извинять ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Натрэскацца ’наесціся многа’ (Грыг.). Да трэскаць ’есці’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кува́дла ’кавадла’ (Нас., Мядзв., Грыг.). Гл. кавадла.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кура́нт ’камень, якім труць фарбы’ (Грыг.). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Клу́тня ’сварка’ (Грыг.). З польск. kłótnia ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

валі́на

1. Руіны (Грыг. 1850).

2. Павал, буралом у лесе (Грыг. 1850).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

Лыкта́ць ’хлябтаць па-сабачаму’ (Грыг.). Да лактаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Курве́ль ’распуснік’ (Нас., Шат., Шпіл., Грыг.). Да курва (г Л.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лады́шкі (мн.) ’косці, якімі гуляюць дзеці’ (Грыг.). Да ладыгач (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ваке́нніца ’аканіца’ (Грыг., Юрч., Мат. Гом., Гарэц.). Да вакенны < акно.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)