пяву́чы, -ая, -ае.
Меладычны, падобны на спеў.
Пявучая гаворка.
|| наз. пяву́часць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
гармі́дар, -у, м. (разм.).
1. Гучная бязладная гаворка наперабой; шум, вэрхал.
2. Беспарадак, неразбярыха.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
мазу́рскі этн. мазу́рский;
○ ~кая гаво́рка — мазу́рское наре́чие
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
dialect [ˈdaɪəlekt] n. ling. дыяле́кт; гаво́рка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
мазу́рский мазу́рскі;
мазу́рское наре́чие мазу́рская гаво́рка.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
го́ман, -у, м.
1. Гучная невыразная гаворка некалькіх чалавек.
На вуліцы стаяў г.
2. перан. Шум, гул, гудзенне.
Птушыны г.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
та́машні, -яя, -яе (разм.).
Які знаходзіцца там, у тым месцы, у той мясцовасці, пра якую ідзе гаворка; не тутэйшы.
Тамашнія жыхары.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
idiom [ˈɪdiəm] n. ling.
1. ідыёма
2. гаво́рка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
АЗЕРБАЙДЖА́НСКАЯ МО́ВА,
адна з цюркскіх моў (агузасельджукская падгрупа), дзярж. мова Азербайджанскай Рэспублікі (гл. Азербайджан). Пашырана таксама ў Грузіі, Арменіі, Дагестане, Іране, Іраку і Турцыі. З сучасных моў найб. блізкая турэцкай. Мае 4 дыялектныя групы: усх. (бакінскі, кубінскі, шэмахінскі дыялекты, муганская і ленкаранская гаворкі), зах. (казахскі, гянджынскі, карабахскі дыялекты і айрумская гаворка), паўн. (нухінскі дыялект і закатальска-кахская гаворка), паўд. (нахічэванскі, ардубадскі, таўрызскі дыялекты і ерэванская гаворка). Адрозненні ў дыялектах закранаюць пераважна фанетыку і лексіку. Літ. азербайджанская мова развіваецца з 13 ст. (аснова — шэмахінскі і бакінскі дыялекты).
У фанет. сістэме 9 галосных фанем, 23 зычныя. У марфалогіі 9 часцін мовы, у т. л. паслялогі. У сінтаксісе развіта сістэма злучнікавых складаных сказаў. Пісьменства да 1929 на аснове араб. графікі, у 1929—39 на аснове лац. алфавіта, з 1939 на аснове рус., з 1991 — лац. графікі.
т. 1, с. 161
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
манало́г, -у, мн. -і, -аў, м.
Гаворка адной асобы, звернутая да слухачоў або да самога сябе.
Сцэнічны м.
М.
Гамлета.
|| прым. маналагі́чны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)