ДЭВІ́З (франц. devise),

1) першапачаткова — надпіс ці эмблема на гербе, шчыце; кароткае выслоўе, якое выражае асн. ідэю паводзін або дзейнасці.

2) Слова або выслоўе, якое на конкурсах аўтар ставіць на творы замест свайго імя.

т. 6, с. 322

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

апафе́гма, ‑ы, ж.

Спец. Кароткае дасціпнае павучальнае выслоўе.

[Грэч. apóphthegma — кароткае трапнае слова.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

aphorism [ˈæfərɪzəm] n. ling. афары́зм; высло́ўе

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

adage [ˈædɪdʒ] n. высло́ўе; пры́маўка, пры́казка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

изрече́ние ср. высло́ўе, -ўя ср.; (афоризм) афары́зм, -ма м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПРЫГАВО́РКА,

жартаўлівы выраз (звычайна ў рыфмаванай форме) для ажыўлення размовы, якога-н. дзеяння. Гл. ў арт. Выслоўе.

т. 13, с. 59

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

epigram [ˈepɪgræm] n.

1. каро́ткае тра́пнае высло́ўе, афары́зм

2. эпігра́ма

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

эпі́граф, -а, мн. -ы, -аў, м.

Выслоўе, якое змяшчаецца перад творам або перад асобным яго раздзелам, у якім аўтар раскрывае сваю задуму, ідэю твора ці яго часткі.

|| прым. эпіграфі́чны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

за́паведзь, -і, мн. -і, -ей, ж.

1. Выслоўе, якое змяшчае рэлігійна-маральнае прадпісанне.

Евангельская з.

2. Правіла, палажэнне, якое служыць кіруючым указаннем для каго-, чаго-н. (высок.).

Першая з. (самае непарушнае правіла).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апафе́гма

(гр. apophthegma)

літ. кароткае дасціпнае павучальнае выслоўе.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)