tuneless [ˈtju:nləs] adj. немелады́чны; бязгу́чны;
a tuneless voice глухі́ го́лас
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
афані́чны
(ад гр. aphonos = нямы, безгалосы)
бязгучны, сіплы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
soundless
[ˈsaʊndləs]
adj.
1) бязгу́чны
2) бяздо́нны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
láutlos a бязгу́чны, ці́хі, маўклі́вы
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
klánglos a бязгу́чны; глухі́ (пра гук)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
toneless
[ˈtoʊnləs]
adj.
1) манато́нны, без інтана́цыі
2) невыра́зны; бяско́лерны
3) бязгу́чны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
атані́чны1
(ад а- + танічны)
1) муз. бязгучны;
2) лінгв. які не мае ўласнага акцэнту.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
silent [ˈsaɪlənt] adj.
1. ці́хі; бязгу́чны, бясшу́мны;
a silent volcano пату́хлы вулка́н;
silent spirit ачы́шчаны спірт
2. маўклі́вы;
keep/remain silent маўча́ць;
fall silent замаўча́ць
3. няма́я (літара)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
tónlos a
1) бязгу́чны;
~e Stílle маўча́нне, маўклі́васць
2) ненаціскны́ (у складзе); глухі́ (пра гук)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Паха́бны ’непрыстойны, бессаромны’ (ТСБМ). З і рус. поха́бный ’тс’, пск., цвяр. ’дрэнны, мізэрны’ (параўн. рус. ха́бить, рус.-ц.-слав. хабити, укр. оха́бити ’жаваць’, ц.-слав. похабъ ’вар’ят, дзікі’, польск. chaba ’кляча’, chaby ’косці, што вытыркаюцца з-пад скуры’, чэш. ochabiti ’знясіліць’, ochabnouti ’зрабіцца вялым’, паўд.-чэш. vochabnout ’змізарнець’, мар. ochápalý ’хворы’, ’напалоханы’, чэш. і славац. chabý ’вялы, млявы’, ’малы’, ’баязлівы’, славен. hábiti, серб.-харв. ха̏бити ’пашкоджваць, зношваць’, балг. хабя, изхабя ’псую’, ц.-слав. охабьнъ ’кепскі’. Прасл. xabъ, роднаснае да ст.-грэч. κωφός ’млявы, бездапаможны, нямоцны (пра стралу кепскага стралка)’, ’бязгучны, тупы на слых’ > ’глухі’, ’упалы духам’ > ’неразважлівы’, да літ. kàpti ’рабіцца млявым’ < і.-е. *kōphos (Махэк₂, 194–195), у якім k > x, а ‑b‑ з семантычна блізкага slabъ ’слабы’. Пры гэтым ён указвае на нерэгулярнае і.-е. *ph. Младэнаў (664) і Петарсан (KZ, 47, 286) таксама звязваюць іх з і.-е. адпаведнікамі, якія абазначаюць цялесную слабасць: лац. hebes, арм. xul ’глухі’, але рэканструююць і.-е. *khābh‑/*qhōbl‑ ’знямоглы, абыякавы’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)