clause

[klɔz]

n.

1) Gram. ча́стка склада́нага ска́зу

2) кля́ўзула, агаво́рка f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Vórbehalt m -(e)s, -e агаво́рка, выключэ́нне;

mit [únter] ~ з агаво́ркай, з умо́вай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

stipulation [ˌstɪpjuˈleɪʃn] n. умо́ва, агаво́рка;

under/on the stipulation that … пры ўмо́ве, што …;

carry/violate out the stipulations of a treaty выко́нваць/паруша́ць умо́вы дагаво́ра

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

qualification

[,kwɑ:lɪfɪˈkeɪʃən]

n.

1) кваліфіка́цыя, падрыхтава́насьць f. (да пра́цы)

2) перадумо́ва f., абмежава́ньне n.; агаво́рка f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

reservation [ˌrezəˈveɪʃn] n.

1. папярэ́дні зака́з; рэзервава́нне;

make a reservation забрані́раваць ме́сца

2. таксама reserve рэзерва́цыя;

Indian reservation індзе́йская рэзерва́цыя

3. агаво́рка;

without reservations без агаво́рак

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

АПЦЫЁН [ням. Option ад лац. optio (optionis) выбар],

1) у міжнародным праве выбар асобай грамадзянства (гл. Аптацыя).

2) У аўтарскім праве апцыён выкарыстоўваецца пры заключэнні дагавораў пра выданне твораў аўтара адной дзяржавы ў інш. дзяржаве. Выд-ва пасля пагаднення пра апцыён з замежным аўтарам вывучае твор і вырашае пытанне пра магчымасць яго выдання. Канчатковы адказ выд-ва дае ва ўстаноўлены тэрмін, да заканчэння якога аўтар не можа заключыць дагавор з інш. выд-вамі аб выданні твора на той жа мове. Ніякіх плацяжоў пагадненне пра апцыён не прадугледжвае.

3) Агаворка ў дагаворы марской перавозкі аб праве замены аднаго грузу або аднаго порта назначэння іншым.

4) Прывілей на біржах, які даецца пры выплаце пэўнай прэміі на атрыманне тавару па раней устаноўленай цане на працягу пэўнага тэрміну.

т. 1, с. 441

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Kláusel f -, -n

1) юрыд. агаво́рка, (абмежава́льная) умо́ва, кла́ўзула

2) муз., лінгв. клаўзу́ла

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

кла́ўзула

(лац. clausula = заключэнне)

1) спецыяльная ўмова, агаворка ў завяшчанні, дагаворы і інш. (у юрыспрудэнцыі);

2) заключная частка прамовы (у рыторыцы);

3) заключныя склады вершаванага радка пасля апошняга націскнога склада.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

lapse​1 [læps] n.

1. недарэ́чная памы́лка, не дагля́д, ля́псус;

a memory lapse права́л па́мяці;

a lapse of the tongue агаво́рка;

a lapse of the pen апі́ска

2. праме́жак ча́су

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

clause [klɔ:z] n.

1. ling. сказ (як частка складанага сказа);

the main/principal clause гало́ўны сказ;

a subordinate clause дада́ны сказ

2. арты́кул, пункт; умо́ва; агаво́рка, кла́ўзула (дамовы, дагавора, кантракта, завяшчання)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)