мезамо́рфны
(адмеза- + -морфны)
які мае прамежкавую форму;
м. тып — сярэдні тып будовы цела чалавека (паміж брахіморфным і даліхаморфным).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
метады́чны
(гр. methodikos)
1) які мае адносіны да методыкі (напр. м. дапаможнік);
2) планамерны, паслядоўны (напр. м. абстрэл).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мікрафі́ты
(ад мікра- + -фіты)
група раслін, пераважна водарасцей, большасць якіх мае мікраскапічныя памеры і ўваходзіць у склад фітапланктону.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
постэмбрыяна́льны
(ад пост- + эмбрыянальны)
які мае адносіны да часу пасля вызвалення арганізма ад яйцавых і зародкавых абалонак; паслязародкавы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
седаты́ўны
(п.-лац. sedativus = які заспакойвае)
які мае адносіны да лекавых сродкаў заспакойлівага дзеяння на цэнтральную нервовую сістэму.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
цыві́льны
(польск. cywilny, ад лац. civilis)
1) грамадзянскі, неваенны;
2) які мае адносіны да невайсковых людзей, уласцівы ім.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
цыстыцэрко́ід
(ад цыстыцэрк + -оід)
форма фін стужкавых чарвей, што мае выгляд пузыра з адзіным сколексам і хвастападобным адросткам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
цэрэбраспіна́льны
(ад лац. cerebrum = мозг + spinalis = хрыбетны)
які мае адносіны да галаўнога або спіннога мозгу (напр. ц. менінгіт).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Пра́мара, параўн. у замове: на моры, на прамары стаіць дуб кракарысты, на ім дванаццаць какатоў (светлаг., SOr, 39, 354). Да мора (гл.) з прыстаўкай пра́‑, што выступае ў традыцыйнай формуле замоў і, відаць, мае функцыю ўзмацнення ў адрозненне ад польск. pramorze, чэш. pramoře, серб.-харв. pramore, дзе прэфікс мае значэнне ’першасны, даўні’, параўн. ESSJ, 1, 206. Гл. пра-. параўн. таксама пралес, калі́сь‑пракалі́сь ’вельмі даўно’ (б.-каш., ГЧ), праколісні (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Пі́шкаць ’грымець, бразгатаць’ (віл., Сл. ПЗБ). Параўноўваюць з літ. pyškėti ’тс’ (Грынавяцкене, там жа); аднак параўн. таксама пышкаць ’пыхкаць, шумець; пускаць’, што мае іншаславянскія паралелі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)