2.што. Закончыць, завяршыць верхнюю частку чаго‑н. Увянчаць будынак купалам. □ Антэну [Антось] увянчаў крыжавінай, наснаваў на ёй ромб дроту і ўзняў метраў на пятнаццаць над дахам.Ракітны.//перан. Паспяхова завяршыць што‑н. Выдатныя радкі! Яны дастойна ўвянчалі цыкл «Юнацкі свет», новымі фарбамі ўзбагацілі вобраз яга [А. Куляшова] героя.Бярозкін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ánlegen
1.vt
1) прыкла́дваць
2) укла́дваць (капітал)
3) надзява́ць; апрана́ць
4) засно́ўваць
5) раскла́дваць (агонь)
2.vi прыча́льваць (да берага);
die létzte Hand ~зако́нчыць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
данасі́цьI, дано́шваць
1. (перанесці цалкам) das Trágen von etw. beénden; den Rest von etw. trágen*;
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
filologia
filologi|a
ж. філалогія;
student ~i klasycznej — студэнт факультэта класічнай філалогіі;
~a polska — польская філалогія;
ukończyć ~ę — закончыць філалагічны факультэт
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
даара́ць, ‑ару, ‑арэш, ‑арэ; ‑аром, ‑араце; зак., што і без дап.
1.Закончыць ворыва; узараць увесь які‑н. участак. — Да чэрвеня яшчэ паспею даараць! — супакоіла.. [Зося] сябе і занялася другімі думкамі.Гартны.Папас і яшчэ два маладыя хлапцы хутка выехалі даараць кавалак жытнішча.Галавач.// Узараць да якога‑н. месца. Даараць да лесу. □ Дааралі [Пракоп з Мацвеем] да палка, павярнулі каня.Лобан.
2. Прапрацаваць на ворыве да якога‑н. часу. Даараць да самага вечара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыко́нчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., каго-што.
Разм.
1. Давесці да канца, закончыць. — Мы адвагу мусім Несці ў сваім сэрцы. А вайну прыкончым, — Нам усё дадуць.Броўка.// З’есці або выпіць усё да астатку. — А Марыніч, дык той зараз цэлага япрука прыкончыць.Колас.
2. Дабіць каго‑н. канчаткова. Другі воўк толькі мармытнуў нешта ў адказ на віск. Яго дзядуля прыкончыў абушком.Пальчэўскі.Аджа Опермана Алёшка прыкончыў апошнім стрэлам.Мікуліч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
break up (with)
а) разыхо́дзіцца (і пра жані́мства)
A fog breaks up — Разыхо́дзіцца імгла́
б) to break up business — зьліквідава́ць прадпрые́мства
to break up a meeting — зако́нчыць пасе́джаньне
A meeting broke up — Пасе́джаньне ско́нчылася
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
зачыні́цца, зачыня́цца
1. sich schlíeßen*, zúgehen*vi (s), zúfallen*vi (s); ins Schloss fállen* (прадзверы)
2. (закончыць працу) schlíeßen*vi;
магазі́н зачыня́ецца ў 8 гадзі́н das Geschäft schlíeßt um acht Uhr
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
адвучы́цца
1. (ад чаго-н.) verlérnen vt (наўмысна), sich (D) etw.ábgewöhnen (наўмысна); ábkommen*vi (s) (von D);
адвучы́цца ад дурно́й звы́чкіéine schléchte Gewóhnheit áblegen;
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
вы́казацца, ‑кажуся, ‑кажашся, ‑кажацца; зак.
1. Выказаць, выкласці сваю думку, погляды, пачуцці і пад. Хто хоча выказацца? □ Папас разумее, што трэба даць выказацца ўсім, хто жадае, і ён спакойна слухае, занатоўвае што-нішто сабе на паперку.Галавач.//закаго-што або супроцькаго-чаго. Выявіць свае адносіны пры абмеркаванні чаго‑н. Выказацца за ўнесеную прапанову.
2.Закончыць выказванне, выказаць усё; выгаварыцца. [Паліна] з прытоенай хітрасцю чакала, што Ніна не стрымаецца, выкажацца перад ёю да канца.Сіўцоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)