Ся — выгук, каб спыніць гутарку: Sia! dzieci (Варл. ), ’ша!’: Ціха , ся!ашм. , Стан. ). Запазычана з т. зв. літвацкага дыялект мовы ідыш, дзе замест š вымаўляецца s , параўн. Астравух, Ідыш-бел. сл. , 27. Гл. ша .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
легкаву́ шка , ‑і, Д М ‑шцы; Р мн. ‑шак; ж.
Разм. Легкавы аўтамабіль. Пад шкляны ганак канторкі ціха і лёгка падкаціла новенькая легкавушка. Адамчык .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нака́ там , прысл.
1. Коцячы (пра што‑н. круглае). Грузіць бочкі накатам.
2. Па інерцыі, сваім ходам. Усміхаючыся, Бронік ціха пусціў машыну накатам. Ракітны .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пія́ на ,
Спец.
1. прысл. Ціха , не моцна. Іграць піяна.
2. нескл. , н. Фрагмент музычнага твора, выкананы такім спосабам, а таксама само такое выкананне.
[Іт. piano.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
gemá ch
1. a о́ йны, ці́ хі, паво́ льны
2. adv о́ йна, ці́ ха , пама́ лу, паво́ льна;
nur ~! о́ йна, цішэ́ й!
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Моўкам , маўком ’ціха , патаемна, маўчком’ (Нас. ) — форма твор. скл. ад ⁺моўк , параўн. рус. кур. , тамб. молком , славен. mȏlk ’маўчанне’, ст.-слав. млъкъ маўча́ ць (гл.). Сюды ж моўчкам , моўчыкам ’тс’ (Касп. , Шат. ; іўеў. , Сл. ПЗБ ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бзы́ нкаць , ‑ае; незак.
Разм. Тое, што і бзыкаць (пра насякомых). З паўгадзіны ў хаце было так ціха , што чуваць было, як бзынкалі мухі. Гартны .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вільго́ тна ,
1. Прысл. да вільготны.
2. безас. у знач. вык. Пра наяўнасць вільгаці, сырасці. У лесе стала яшчэ больш глуха, ціха і вільготна. Колас .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нязвы́ чна ,
1. Прысл. да нязвычны.
2. безас. у знач. вык. Пра пачуццё нязвычнасці, якое адчувае хто‑н. Навокал было нязвычна ціха і спакойна. Мележ .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пападыма́ цца , ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца; зак.
Разм. Падняцца — пра ўсіх, многіх або ўсё, многае. Усе пападымаліся са сваіх месцаў. У пакоі зрабілася ціха . Колас .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)