ГУ́ЦІН (Леанід Мацвеевіч) (н. 16.6.1948, г. Гомель),
бел. кампазітар. Скончыў Бел. кансерваторыю (1974, клас П.Падкавырава). Выкладчык мінскіх дзіцячых муз. школ № 5 (з 1977), № 6 (з 1984). Працуе ў сімф., вак.-сімф., камерна-вак. і камерна-інстр. жанрах, піша музыку для дзяцей. Сярод твораў: 2 сімфоніі (1973, 1982), сімф. паэма (1978), кантаты «Памяць» на словы Р.Тармолы і Л.Дайнекі (1973) і «Песні юнацтва» на словы Э.Агняцвет (1975), саната для фп. (1977), паэма «Галасы адыходзячых» для духавога аркестра (1994), вак. цыкл «Песні беларускага Палесся» на нар. тэксты для барытона і нар. аркестра.
Р.М.Аладава.
т. 5, с. 552
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АМАФО́НЫ [ад гама... + ...фон(ы)],
словы, аднолькавыя паводле гучання, але розныя па напісанні і значэнні. Параўн.: «грыб — грып», «род — рот», «везці — весці», «код — кот». Амафанія — звычайна вынік супадзення ў гучанні асобных формаў слова.
т. 1, с. 308
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
лі́пкі
1. ли́пкий; кле́йкий;
~кая гразь — ли́пкая грязь;
2. перен. ли́пкий;
~кія сло́вы — ли́пкие слова́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
cierpki
даўкі; кіслы;
~e słowa — жорсткія словы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
cedzić
незак. цадзіць;
cedzić słowa — цадзіць словы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wybąkać
зак. прамармытаць, выціснуць з сябе (словы)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ла́янкавы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да лаянкі (у 1 знач.). Лаянкавыя словы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
засту́пніцкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да заступніка, заступніцтва. Заступніцкія словы. Заступніцкія дзеянні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
назыўны́, ‑ая, ‑ое.
У выразах: назыўны сказ гл. сказ; назыўныя словы гл. слова.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
небяскры́ўдны, ‑ая, ‑ае.
Які можа пакрыўдзіць. Небяскрыўдныя словы. // Які можа пашкодзіць. Небяскрыўдныя дзеянні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)