erasure

[ɪˈreɪʃər]

n.

1) сьціра́ньне n.

2) вы́цертая лі́тара або́ сло́ва

3) ме́сца, дзе было́ сьце́ртае сло́ва або́ лі́тара

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

landing

[ˈlændɪŋ]

n.

1)

а) вы́садка f.

б) паса́дка f.

2) ме́сца вы́садкі або́ паса́дкі

3) пляцо́ўка на схо́дах

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

orchestra

[ˈɔrkɪstrə]

n.

1) арке́стар -ру m.

2) ме́сца для арке́стру (перад сцэ́най)

3) партэ́р -а m. (у тэа́тры)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

out of place

а) не на сваі́м ме́сцы, не да ме́сца

б) неадпаве́дны, недарэ́чны; няўча́сны, не ў пару́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

portage

[ˈpɔrtɪdʒ]

1.

n.

во́лак -у m. (дзе́яньне й ме́сца); перано́с -у m.

2.

v.

цягну́ць во́лакам (чо́вен, тава́р)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пераву́зіна ’месца, дзе звужаецца возера’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ), піраву́зьзя ’тс’ (ушац., Нар. сл.), рус. дыял. переу́з ’вузкае месца на рацэ’, переу́зина, переузи́на, переу́зье ’перахват, вузкае месца ракі, ручая, праліва; вузкая паласа лугу, балота’, польск. przewięź ’вузкая палоска зямлі, абмываемая вадою з абодвух бакоў; перашыек; праліў’. Паўночнаславянская ізалекса *per‑ǫz‑ina. Да пера- і ву́зкі (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

дама́заць, ‑мажу, ‑мажаш, ‑мажа; зак., што.

1. Дакончыць мазанне чаго‑н.; абмазаць, намазаць да якога‑н. месца.

2. Расходаваць на мазанне ўвесь матэрыял. Дамазаць усю гліну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

дасю́ль, прысл.

Разм.

1. Да гэтага часу. Мінулася грозная бура, а мора дасюль яшчэ б’ецца. Багдановіч.

2. Да гэтага месца, да гэтай мяжы. Выкасі траву дасюль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

міжсце́нне, ‑я, н.

1. Месца ў сярэдняй частцы грудной поласці, дзе размешчаны сэрца, аорта, бронхі, стрававод.

2. перан. Тое, што перашкаджае сувязі, збліжэнню каго‑, чаго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абпа́ліна, ‑ы, ж.

Абпаленае месца. Мы ўсе непакоімся ўжо; толькі адзін Ткач сядзіць абыякавы, паціху распальвае абкураную, з цёмна-рудымі абпалінамі па краях тоўстую люльку. Савіцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)