шко́да

(ст.-польск. szkoda, ад ст.-в.-ням. scado)

1) урон, страта;

2) патрава, зробленая жывёлай.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

невознагради́мый

1. (выше всякой награды) неадпла́тны;

оказа́ть невознагради́мую услу́гу зрабі́ць неадпла́тную паслу́гу;

2. (непоправимый) непапра́ўны; (незаменимый) незаме́нны;

невознагради́мая утра́та непапра́ўная (незаме́нная) стра́та.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

toll​1 [təʊl] n.

1. пла́та за прае́зд (па дарозе, мосце)

2. шко́да; стра́та;

death toll чалаве́чыя стра́ты

♦

take a heavy toll/take its toll (on smth.) прыно́сіць стра́ты

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

АКСАЛО́ТЛЬ (ацтэкскае літар. вадзяная цацка),

лічынка тыгравай амбістомы. Жыве ў вадаёмах Цэнтр. Амерыкі.

Даўж. 20—25 см. Здольная да размнажэння (гл. Неатэнія). Мае шчэлепы. Да сярэдзіны 19 ст. лічыўся самастойным відам (упершыню ператварэнне ў амбістому назіралі ў 1865). Страта здольнасці аксалотля да нармальнага ператварэння — вынік недастатковага развіцця шчытападобнай залозы; дабаўленне ў ежу або ін’екцыя гармону гэтай залозы прыводзіць да ператварэння аксалотля ў амбістому. Кладзе да 500 яец. Выкарыстоўваецца для доследаў у біялогіі.

Аксалотль.

т. 1, с. 203

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Ву́йма 1 ’прарэха ў штанах’ (КСТ). Гл. вы́йма.

Ву́йма 2 ’процьма, маса, вялікая колькасць’ (мсцісл., З нар. сл.); ’шмат’ (Мат. Гом.), уйма ’тс’ (Цых.), рус. у́йма ’мноства’ ад узяць, вазьму́, першапачаткова ’колькі можа змясціцца’.

Ву́йма 3 ’?’, параўн. у «Энеідзе навыварат»: «А грэкі вуйму нарабілі, як ляда Трою ўсю спалілі». Адпавядае польск. ujma ’страта, шкода, крыўда’, чэш. újma ’шкода, страта’; сюды таксама рус. смал. вуйма ’дзіва, цуд; бяда’. Да уя́ць, уня́ць ’узяць, убавіць, зменшыць’; параўн. незак. трыванне уймава́ць ’браць, змяншаць’ (Некр. і Байк.) і інш. прыставачныя ўтварэнні ад *jęti (гл. узяць, пяць); зыходнае значэнне слова ўзнаўляецца, як ’рабунак, грабёж’, з далейшым развіццём ’шкода, крыўда’, у сувязі з чым няма падстаў дапускаць запазычанне з іншых моў.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

анестэзі́я

(гр. anaisthesia = неадчувальнасць)

1) страта або паслабленне ўспрымальнасці да знешніх раздражненняў;

2) абязбольванне пры дапамозе анестэтыкаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

detriment

[ˈdetrɪmənt]

n.

пашко́джаньне, пакале́чаньне n.; шко́да f.; стра́та f.

without detriment to — бяз шко́ды, стра́ты для чаго́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

gain​1 [geɪn] n. звыч. pl.

1. прыбы́так; вы́йгрыш;

Our loss is their gain. Наша страта азначае іх выйгрыш;

ill-gotten gains падазро́ны або́ незако́нны прыбы́так

2. павелічэ́нне (багацця, сродкаў); дасягне́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

political [pəˈlɪtɪkl] adj.

1. паліты́чны; дзяржа́ўны;

a loss of political freedom стра́та паліты́чнай свабо́ды;

political parties паліты́чныя па́ртыі;

political rights паліты́чныя правы́

2. звя́заны з палі́тыкай;

a political decision паліты́чнае рашэ́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

вар’я́цтва ж.

1. (страта розуму) Géistesstörung f -, -en, Géisteskrankheit f -, -en; Wáhnsinn m -(e)s, ĺrrsinn m;

2. перан. (недарэчнасць) únvernünftige [únbesonnene, únbedachte] Hándlung; Verrücktheit f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)