Lmes m -, -

1) гіст. лі́мэс, паме́жная паласа́, мяжа́

2) матэм. грані́ца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Pste f -, -n спарт. тра́са, лыжня́, дыста́нцыя; ав. узлётна-паса́дачная паласа́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

умацава́ны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад умацаваць.

2. у знач. прым. Прызначаны для абароны, заняты абарончымі збудаваннямі. Умацаваны раён. Умацаваная паласа. Умацаваны лагер. □ Па цячэнню рэк мы бачым умацаваныя паселішчы. В. Вольскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

streamer

[ˈstri:mər]

n.

1) вы́мпел -а m.

2) ша́пка f. (газэ́тны загало́вак)

3) паласа́ паўно́чнага зьзя́ньня

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

праме́нь, -я, мн.е́ні, -ме́няў і -мяні, -мянёў, м.

1. Вузкая паласа святла, што ідзе ад якой-н. крыніцы святла ці прадмета, які свеціцца.

П. сонца.

П. надзеі (перан.).

2. Струмень у выглядзе пучка часціц якой-н. энергіі (спец.).

Рэнтгенаўскія прамені.

Цеплавы п.

|| прым. прамянёвы, -ая, -ае (да 2 знач.).

Прамянёвая энергія.

Прамянёвая хвароба (хвароба, якая выклікаецца радыеактыўнымі рэчывамі).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

адчужэ́нне ср., в разн. знач. отчужде́ние;

а. ўла́снасціюр. отчужде́ние со́бственности;

узае́мнае а. — взаи́мное отчужде́ние;

паласа́ ~нняж.-д., уст. полоса́ отчужде́ния

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Kolmne f -, -n

1) архіт. кало́на

2) палігр. паласа́ (набо́ру), кало́нка, слупо́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Koog m -(e)s, Köge дыял. прыбярэ́жная паласа́, адгаро́джаная ад мо́ра да́мбай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Streme f -, -n, Stremen m -s, - паласа́, сіня́к, рубе́ц, кровападцёк (ад удару)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Распаласава́ць ’разрэзаць’ (Цых.), параўн. чэш. rozplasati (obuv) ’разарваць, разадраць’. Да паласа (гл.), паласаваць ’разрываць, разразаць на палоскі’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)