Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
забіва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.
1.гл. забіць¹.
2.без дап. Пападаць, пранікаць (пра струмені вады, снег і пад.).
Прыкрыць брызентам, каб дождж не забіваў.
3. Душыць, мучыць (пра кашаль).
Кашаль забівае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
з’ядзе́нне, -я, н.
У выразе: аддаць на з’ядзеннекаго (што) каму (неадабр.) —
1) каб хто-н. з’еў.
Аддаць каго-н. на з. ваўкам;
2) перан. пад поўную ўладу, на расправу каму-н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
набу́хлы, -ая, -ае.
1. Які стаў гатовым да таго, каб распусціцца, прарасці.
Набухлыя пупышкі.
Набухлае насенне.
2. Які павялічыўся ў аб’ёме ад вільгаці.
3. Які павялічыўся ад прыліву крыві, малака.
Набухлыя вены.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шара́да, -ы, ДМ -дзе, мн. -ы, -ра́д, ж.
Загадка, у якой загаданае слова падзяляецца на часткі, а кожная частка нагадвае самастойнае слова, якое трэба адгадваць, каб выйшла галоўнае слова.
Разыгрываць шарады.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ahem
[əˈhem]
interj.
кхэ-кхэ (пака́шліваньне, каб прыцягну́ць ува́гу)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ЗЛУ́ЧНІК,
службовае слова ці спалучэнне слоў, якое злучае члены сказа, часткі складанага сказа ці цэлыя сказы; не мае самаст. лексічнага значэння.
У сучаснай бел. мове паводле марфалаг. складу З. падзяляюцца на простыя (невытворныя «а», «і», «ды», «бо», «ці», вытворныя «што», «толькі», «бо», «аж», «дый») і састаўныя («таму што», «як быццам», «для таго каб»); паводле сінтакс. функцыі — на злучальныя (звязваюць раўнапраўныя сінтакс. адзінкі) і падпарадкавальныя (звязваюць сінтакс. адзінкі, з якіх адна паясняе другую). Сярод злучальных вылучаюцца спалучальныя («і», «ды», «дый», «таксама»), супастаўляльныя («а», «але», «ды», «аднак») і пералічальна-размеркавальныя («ці-ці», «ні-ні», «то-то»); сярод падпарадкавальных — часавыя («калі», «пакуль», «як толькі»), умоўныя («калі 6», «каб», «раз»), прычынныя («бо», «таму што»), мэтавыя («каб», «абы», «для таго каб»), уступальныя («хоць», «няхай»), выніковыя («так што») і параўнальныя («як», «бы», «нібыта»), У ролі З. бываюць і злучальныя словы — займеннікі і прыслоўі («які», «дзе», «што»).