мець, ма́ю, ма́еш, ма́е; меў, ме́ла; май; незак.
1. каго-што. Валодаць кім-, чым-н. як уласнасцю.
М. сваю хату.
2. што. Валодаць чым-н.
М. прафесію.
3. У спалучэнні з В скл. назоўнікаў якія абазначаюць уласцівасць або стан, азначае:
а) дзеянне па знач. гэтага назоўніка.
М. намер (намервацца). М. ахвоту (хацець);
б) быць, знаходзіцца ў якім-н. стане.
М. непрыемнасці.
4. У спалучэнні асабовых форм з інф. набывае знач.: павінен або намерваецца што-н. зрабіць.
◊
Вока не мець (разм.) — быць непрыхільным да каго-н., быць незадаволеным кім-, чым-н.
Вось табе і маеш! (разм.) — вокліч з выпадку чаго-н. нечаканага, дзіўнага, выказванне расчаравання, здзіўлення.
Мець вушы (разм.) — прыслухоўвацца, слухаць.
Мець зуб на каго (разм.) — імкнуцца прычыніць шкоду, непрыемнасць каму-н.
Мець ласку (разм.) —
1) любіць каго-, што-н.;
2) мець гонар, мець магчымасць (зрабіць, сказаць і г.д.).
Мець на прыкмеце — улічваць, браць пад увагу каго-, што-н. для якой-н. мэты.
Мець руку (разм.) — мець падтрымку якой-н. важнай, уплывовай асобы.
Мець слова — атрымліваць дазвол выступіць дзе-н.
Мець справу з кім-чым — уступаць у нейкія адносіны, сутыкацца з кім-, чым-н.
(Не) мець за душой чаго (разм.) — пра наяўнасць (адсутнасць) чаго-н. у каго-н.
|| зак. займе́ць, -е́ю, -е́еш, -е́е (да 1 і 2 знач.; разм.).
