lackíeren vt

1) лакірава́ць, пакрыва́ць ла́кам

2) разм. падма́нваць, ашу́кваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

glasíeren vt

1) замаро́жваць

2) пакрыва́ць глазу́рай

3) надава́ць гля́нец

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

капатава́ць, ‑тую, ‑туеш, ‑туе; зак. і незак.

Спец.

1. Накрыць (пакрываць) якую‑н. частку самалёта, аўтамабіля і пад. капотам ​1 (у 2 знач.).

2. Перакуліцца (перакульвацца) цераз насавую частку пры аварыі (пра самалёт, аўтамабіль).

[Ад фр. capoter.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мульчы́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак., што.

Спец. Пакрыць (пакрываць) паверхню глебы тарфяной крошкай, перагноем, апалым лісцем і інш., каб палепшыць умовы росту раслін і захаваць структуру і вільготнасць глебы. Мульчыраваць пасевы тарфяной крошкай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

spangle [ˈspæŋgl] v. (with)

1. пакрыва́ць блішчы́нкамі, расшыва́ць шкля́русам

2. блішчэ́ць, бліскаце́ць;

The meadow spangled with flowers. Луг стракацеў кветкамі.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

tar​2 [tɑ:] v. пакрыва́ць смало́й, прасмо́льваць

♦

tarred with the same brush (as smb.) ≅ адны́м лы́кам шы́тыя; або́е рабо́е

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

embower

[imˈbaʊər]

v.t.

ахіна́ць, пакрыва́ць за́сеньню (пра лісто́ту)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

накра́пваць

1. (пра дождж) tröpfeln vi; ánfangen zu régnen;

накра́пвае безас. es tröpfelt;

2. (пакрываць крапінамі) sprénkeln vt, tüpfeln vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Ляке́ркі ’лакіраваныя туфлі’ (навагр., Нар. сл.). З польск. lakierki ’абутак з лакіраванай скуры’ < lakier ’лак’ < lakierować ’пакрываць лакам’ < ням. lackieren ’тс’ (Слаўскі, 4, 31).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ліза́ць, ліжу́, лі́жаш, лі́жа; ліжы́; лі́заны; незак., каго-што.

1. Праводзіць языком па чым-н.

Л. талерку.

2. Падбіраючы языком есці, піць.

Кот лізаў разлітае на стале малако.

3. перан. Дакранацца, пакрываць, абдаваць сабой (пра хвалі, полымя і пад.).

Хвалі ліжуць пясок.

|| аднакр. лізну́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́.

|| наз. ліза́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)