(ад лац. galla = чарнільны арэшак + flavus = жоўты)
пратраўны фарбавальнік, які выкарыстоўваецца для фарбавання шарсцяных тканін у жоўты колер.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
вы́жаўціць, ‑жаўчу, ‑жаўціш, ‑жаўціць; зак., што.
Разм. Пафарбаваць у жоўты колер, нацерці што‑н. драўлянае да жаўцізны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
saffron
[ˈsæfrən]1.
n.
1) шафра́н -у m.
2) Bot. во́сеньскі кро́кус
3) ара́нжава-жо́ўты ко́лер
2.
adj.
шафра́навы, ара́нжава-жо́ўты
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
зяле́на-...
Першая састаўная частка складаных слоў са знач.:
1) зялёны (у 1 знач.), з зялёным адценнем, напр.: зялёна-блакітны, зялёна-буры, зялёна-жоўты, зялёна-карычневы;
2) зялёны (у 1 знач.), у спалучэнні з іншым асобным колерам, напр.: зялёна-белы, зялёна-чырвоны.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
крон1, ‑у, м.
Мінеральная хромавая фарба. Жоўты крон.
[Ад грэч. chrōma — фарба.]
крон2, ‑у, м.
Спец. Тое, што і кранглас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
махао́н, ‑а, м.
Адзін з самых буйных дзённых матылькоў з жоўтымі ў чорныя крапінкі крыллямі. Жоўты усурыйскі махаон.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
жаўтаво́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Рмн. ‑чак; ж.
Птушка атрада кулікоў, у якой каля вачэй жоўты абадок.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АШЧУ́ПНІКІ (Pselaphidae),
сямейства жукоў падатр. разнаедных. У сусв. фауне больш за 4 тыс. відаў. Пашыраны ўсюды. На Беларусі найб. вядомы жоўты бязвочка (Claviger testaceus), які жыве ў гнёздах жоўтых мурашак.
Даўж. 0,8—6 мм. Звычайна бурай або рыжай, радзей чорнай афарбоўкі. Надкрылы вельмі ўкарочаныя, 5—8 нерухомых членікаў брушка голыя. Жывуць у лясным подсціле, пад карой дрэў, камянямі, у пнях, пячорах, многія ў мурашніках. Кормяцца дробнымі беспазваночнымі. Выдзяленні асобных залоз прывабліваюць мурашак, якія кормяць ашчупнікаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Жаўква́ ’жоўты пясок, пясчаная зямля пад глебай’ (глуск., Янк. III), жо́лква ’жоўты пясок’ (Лексіка Пал., 100), жаўкле́ц ’жоўты пясок, пясчаная зямля’ (слаўг., Яшкін, 64). Паводле Брукнера (665), польск. тапонім żółkiew (параўн. укр. уласнае імя Жо́вква) да жо́ўкнуць (гл.). Як і ў жо́ўкнуць, жо́ўклы, тут адбылася семантычная кантамінацыя з жо́ўты (гл.). Параўн. жаўкры́нец, жаўтапёс, жаўця́к1.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
brownish
[ˈbraʊnɪʃ]
adj.
рудава́ты, рудава́ценькі
brownish-yellow — бу́ра-жо́ўты
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
