Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
dürfen*vi
1) магчы́, мець пра́ва;
man darf мо́жна, дазво́лена;
man darf nicht не́льга, не дазво́лена
2) перадае дапушчэнне: er dürfte sich geírrt háben ён му́сіць [ма́быць, напэўна] памылі́ўся
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
erfréuen
1.vt ра́даваць
2.~, sich
1) (an D) ра́давацца (чаму-н.)
2) (G) карыста́цца, мець (аўтарытэ́т, рэпута́цыю);
sich éiner Belíebtheit (G) ~ карыста́цца папуля́рнасцю (у каго-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
nötiga патрэ́бны, неабхо́дны;
~ sein патрабава́цца, быць неабхо́дным [патрэ́бным];
etw. ~ hábenмець патрэ́бу ў чым-н.;
er hat es (nicht) ~ (zu + inf) яму́ (не) патрэ́бна (зрабіць што-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
verfügen
1.vt пастанаўля́ць, прадпі́сваць; юрыд. раша́ць;
er verfügte, dass… ён распарадзі́ўся, каб…
2.vi (über A) мець у сваі́м распараджэ́нні (што-н.)
3.~, sich накіро́ўвацца, адпраўля́цца
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Vórrangm -(e)s перава́га, першынство́;
den ~ vor j-m hábenмець перава́гу пе́рад кім-н., пераўзыхо́дзіць каго́-н.;
j-m den ~ éinräumen уступі́ць каму́-н. першынство́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
want2[wɒnt]v.
1. хаце́ць, жада́ць;
I want you to do it now! Я хачу, каб вы зрабілі гэта зараз!
2.infml адчува́ць, мець патрэ́бу (у чым-н.);
He wants energy. Яму не хапае энергіі.
Your country wants you. Ты патрэбен сваёй краіне.
The car wants repairing. Машыну трэба рамантаваць.
3.fml не хапа́ць;
want for nothingмець усё неабхо́днае;
He wants for nothing. Ён ні ў чым не мае нястачы.
4. патрабава́ць, выкліка́ць; хаце́ць ба́чыць;
You’re wanted (on the phone). Вас клічуць (да тэлефона).
He is wanted by the police. Яго шукае паліцыя.
want in[ˌwɒntˈɪn]phr. v.infml хаце́ць увайсці́
want out[ˌwɒntˈaʊt]phr. v.infml хаце́ць вы́йсці;
The dog wants out. Сабака просіцца на двор.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
пла́ваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.
1. Перамяшчацца ў розных напрамках па паверхні вады або ў вадзе, робячы адпаведныя рухі рукамі і нагамі (лапамі, плаўнікамі і пад.). [Кузняцоў] плаваў доўга, потым зноў адпачываў на траве і ўсё думаў, думаў...Капусцін.Гусі асцярожна спускаліся з берага і плавалі каля кустоў лазы і крушыны — паволі веславалі ружовымі лапкамі ў светлай вадзе.Даніленка.// Знаходзіцца на паверхні якой‑н. вадкасці, не апускаючыся на дно. Ля чорнай кладкі плавала Гусінае пяро.Пысін.//Мець здольнасць трымацца на паверхні вады або іншай вадкасці; не тануць. Корак плавае. Вучыцца плаваць.// Ехаць па вадзе на чым‑н. Плаваць на чоўне.
2.Разм. Служыць на судне. [Герасім Дзмітрыевіч] плаваў на ваенным караблі мінёрам.Б. Стральцоў.
3.перан. Плаўна перамяшчацца ў паветры (пра птушак, лятальныя апараты і пад.). Дробны каршачок плаваў над асіннікам.Чорны.//перан. Трымацца ў паветры або перамяшчацца пад уздзеяннем ветра. У блакітным небе плавалі пуховыя хмары.Гурскі.Раніцамі плавалі над свежай зямлёй туманы.Хведаровіч.//перан. Разыходзіцца, даносіцца (пра гукі, пахі). Павекі самі па сабе паволі плюшчацца, а мяккі звон-шум у паветры плавае, калыша.Мурашка.
4.перан.Разм. Выказвацца аб чым‑н. павярхоўна, блытана, не закранаючы сутнасці. Плаваць на экзамене. □ — А матэрыялісты лічылі, што матэрыя гэта... — не па сваёй саліднасці жаласлівым галаском пачаў «плаваць» Каралёў.Карпюк.
•••
Мелка плаваць — не мець дастатковых здольнасцей, сіл, ведаў у якой‑н. справе; займаць нязначнае службовае або грамадскае становішча.
Плаваць як сыр у масле — жыць у вялікім дастатку, у раскошы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)