Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лю́цік, ‑у, м.
Тое, што і казялец. Невысокая трава паабапал стракацела жоўтымі люцікамі, ружовымі смолкамі, сінімі званочкамі.Ваданосаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
grassy
[ˈgræsi]
adj.
1) паро́слы траво́ю
2) травяны́
3) травяні́сты, зялёны, як тра́ва
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
приле́чьсов., в разн. знач. прыле́гчы; (облечь — ещё) прыста́ць;
приле́чь на крова́ть прыле́гчы на ло́жак;
трава́ прилегла́трава́ прылягла́;
пла́тье хорошо́ прилегло́ к фигу́ре суке́нка до́бра прыле́гла (прыста́ла) да фігу́ры (да ста́ну).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вы́гаралы
1.прич. вы́горевший;
на ~лым ме́сцы расла́ малада́я трава́ — на вы́горевшем ме́сте росла́ молода́я трава́;
2.в знач.прил. вы́горевший, вы́горелый;
в. на со́нцы рукза́к — вы́горевший (вы́горелый) на со́лнце рюкза́к
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сакаві́ты, -ая, -ае.
1. Які змяшчае шмат соку.
Сакавітыя суніцы.
Сакавітая трава.
2.перан. Яркі, свежы, каларытны.
Сакавітыя фарбы.
3.перан. Пра гук, голас: прыемны, звонкі, гучны.
С. смех.
4.перан. Пра словы, мову: трапны, вобразны.
Сакавітае слова.
Сакавітая мова вёскі.
|| наз.сакаві́тасць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ві́ша, ‑ы, ж.
Абл.Трава, якая асталася на зіму не скошанай. Хадзіў [пастух] паглядзець, можа дзе вішы асталося накасіць.Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
з’яда́льнасць, ‑і, ж.
Ступень з’ядання корму жывёлай. Лепшай па пажыўнасці і з’ядальнасці трава бывае ў чэрвені, да пачатку цвіцення.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Тынь-трава́ — паводле Насовіча (літаральна) ‘трава, якая расце пад тынам’, спалучэнне зажываецца побач з трынь-трава ў значэнні ‘рэч, нічога не вартая, дробязь, пусцяковіна’ (Нас.); паводле Некрашэвіча і Байкова, тынъ‑трава — адпаведнік рус.трын-трава (Некр. і Байк.), параўн. трын-трава́, трынь-трава, гл. Па-за межамі Беларусі спалучэнне не ўжываецца (гл. СРНГ). Паводле Карскага (2–3, 88), уяўляе спалучэнне назоўніка з назоўнікам, першы назоўнік па паходжанні ідэнтычны тынь4, гл. папярэдняе слова. Несумненна, што ‘трысцё’ як трава не даецца на корм жывёле, і таму спалучэнне атрымала другаснае значэнне ‘рэч нічога не вартая’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Mala herba cito crescit
Дрэнная трава хутка расце.
Плохая трава быстро растёт.
бел. Дрэнны прыклад заразлівы. Пустазелле расце нясеянае. Добрую траву людзі сеюць, а дрэнная сама расце. Дурняў не сеюць, а самі родзяцца.
рус. Худая трава скоро растёт. Сорная трава быстро растёт. Дураков не сеют, не жнут, а сами родятся.
фр. Mauvaise herbe est tôt venue (Плохая трава растёт быстро).
англ. Fools grow without watering (Дураки растут без поливки).
нем. Narren wachsen unbegossen (Дураки вырастают без поливки).
Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)