выда́тна прысл.

1. áusgezeichnet, hervórragend; glänzend; vórzüglich, vórtrefflich;

2. у знач. наз. (вышэйшая адзнака) «sehr gut», «áusgezeichnet»;

ву́чань атрыма́ў «выда́тна» deSchüler erhíelt «sehr gut», «áusgezeichnet» (éine Eins – у нямецкіх школах)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

citation

[saɪˈteɪʃən]

n.

1)

а) цыта́та, спасы́лка f.

б) цытава́ньне, спасыла́ньне n.

2) Milit. пахва́льная зга́дка, адзна́ка

3) Law

а) вы́клік у суд

б) паве́стка ў суд, по́зва f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

адраса́т м. (той, каму адрасавана адпраўленне) (Bríef)empfänger m -s, -; Adressát m -en, -en;

адраса́т вы́быў (адзнака на пісьме) Empfänger verzógen [únbekannt];

адраса́т не зно́йдзены Adressát ist nicht zu ermítteln, Adressát únbekannt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пяцёрка ж.

1. Fünf f -, -en (тс. адзнака) (bis 2000 die höchste Schulnote in Belarus);

2. разм. Fünfrubelschein m -(e)s, -e;

3. карт. die Fünf;

віно́вая пяцёрка [пяцёрка пік] Pik-Fünf f -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Prädikát n -s, -e

1) грам. выка́знік

2) адзна́ка (у школе);

die Prüfung mit dem ~ «gut» áblegen здаць экза́мен на «до́бра»

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

заме́тка ж.

1. заме́тка, -кі ж., ната́тка, -кі ж.;

газе́тная заме́тка газе́тная заме́тка (ната́тка);

2. (знак) заме́тка, -кі ж., знак, род. зна́ка м.; адзна́ка, -кі ж.;

◊

брать на заме́тку браць на заме́тку, занато́ўваць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

odznaka

ж. [od-znaka]

1. узнагарода, адзнака;

odznaka za wierną służbę — узнагарода за адданую службу;

2. значок;

odznaka sportowa — спартыўны значок

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zachowanie

zachowani|e

н.

1. захаванне;

zasada ~a energii фіз. закон захавання энергіі;

2. паводзіны;

stopień z ~а — адзнака за паводзіны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

quality​1 [ˈkwɒləti] n.

1. я́касць, гату́нак; уласці́васць;

adequate quality дабрая́каснасць;

low/high quality ні́зкая/высо́кая я́касць;

premium/prime quality вышэ́йшая я́касць

2. я́касць, уласці́васць, адзна́ка, характэ́рная асаблі́васць, прыме́та;

You need special qualities to work as a nurse. Каб працаваць медыцынскай сястрой, вам патрэбна мець пэўныя асабістыя якасці.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

обозначе́ние ср.

1. (действие) абазначэ́нне, -ння ср.; зна́чанне, -ння ср., ме́чанне, -ння ср.; см. обознача́ть;

2. (знак) адзна́ка, -кі ж., знак, род. зна́ка м.;

усло́вные обозначе́ния умо́ўныя адзна́кі (зна́кі);

3. (означение) азначэ́нне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)