дуае́н
(фр. doyen = старшыня)
асоба, якая ўзначальвае дыпламатычны корпус 5 у якой-н. краіне.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
кансульта́нт
(лац. consultans, -ntis = які радзіць)
асоба, якая дае кансультацыі па пытаннях сваёй спецыяльнасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
лаке́й
(фр. laquais)
1) слуга;
2) перан. асоба, якая падхалімнічае, выслужваецца перад кім-н.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
нувары́ш
(фр. nouveau riche = новы багач)
асоба, якая спрытна і хутка абагацілася на спекуляцыях.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пры́мас прыма́с
(лац. primas = галоўная асоба)
тытул галоўных епіскапаў у каталіцкай і англіканскай царкве.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
пры́нцэпс
(лац. princeps = першы)
асоба, у руках якой засяроджвалася ўлада ў перыяд старажытнарымскага прынцыпату.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
duchowny
duchown|y
1. духоўны;
seminarium ~e — духоўная семінарыя;
2. ~y м. духоўная асоба; ксёндз; манах
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
os.
1. = osoba, osób — чалавек; чал., ч.;
2. = osoba — грам. асоба; ас.;
3. = osiedle — пасёлак; пас.
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Мімоза ’(суб)трапічная расліна Mimosa pudica’, ’крыўдлівая, сарамлівая асоба’, ’ленкаранская акацыя, Caragana Lam.’ З рус. мимо́за ’тс’ (Крукоўскі, Уплыў, 88). Да мім (гл.). Матывацыя: пры дотыку да лісткоў яны згортваюцца, «мяняюць твар». Паводле формы — з лац. або франц. мовы (параўн. франц. plante mimeuse ’недатыка, незачэпа’).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Раздруе́ць ’растаць, раскіснуць’ (у адлігу), ’распаўнець’ (Юрч. СНЛ), раздруі́ць ’выклікаць дрыганне’ (Юрч. СНЛ), раздруі́цца ’размокнуць, раскіснуць ад вады’ (Юрч. СНЛ), друя ’распаўнелая асоба’ (Юрч. СНЛ). Паходжанне зыходнай формы (*друі́ць, *друя́ць?) няяснае, магчыма, да прасл. *drulʼati (ЭССЯ, 5, 132), параўн. серб.-харв. друљати ’хістаць; камячыць, мяць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)