helve

[helv]

1.

n., esp. Brit.

тапары́шча n., ру́чка малатка́, дзяржа́льна n.

2.

v.t.

наса́джваць (сяке́ру на тапары́шча)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

poręcz

ж.

1. ручка (крэсла);

2. поручні, парэнчы; балясы (сходаў)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

knob [nɒb] n.

1. шарападо́бная ру́чка (на дзвярах, скрынцы і да т.п.)

2. кава́лачак;

melt a knob of butter in the pan растапі́ць кава́лачак ма́сла на патэ́льні

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Рутаўё́ ’доўгі чаранок у прыладах (лапаце, вілах і інш.)’ (мсцісл., З нар. сл.), ’ручка мятлы’ (ЭШ). Гл. ратаўё.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

лучо́к, ‑чка, м.

Назва розных інструментаў, прыстасаванняў ці іх частак, якія па форме нагадваюць лук. Лучок смычка. Свідравальны лучок. □ На сярэдзіне касся замацоўвалася драўляная ручка. Найбольш пашыраная назва яе — лучок. «Помнікі». Толькі Раман не кідаў пілы: спачатку рэзаў лучком, тады стаў бензапілой, гэтай зімой перайшоў на электрапілу. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паго́йдваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., каго-што, чым.

Гайдаць злёгку або час ад часу. Пагойдваць нагой. □ Вада пагойдвае лодку, асабліва калі набліжаецца наш цеплаход. Сачанка. Фурман спяваў нешта сумнае і шырокае, пагойдваў у такт спевам галавою. Караткевіч. / у безас. ужыв. Аўтобус пагойдвала, ручка скакала па паперы, выводзячы каракулі. Жычка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прыму́лок ’ручка касы; лучок’, прымо́лок, таксама (з сінкопай) прымлок ’тс’ (жыт., ДАБМ; Выг., ТС). Прыставачна-суфіксальныя ўтварэнні з фактычнай дэсемантызацыяй значэння прэфікса ад му́ліца, му́лец, му́ліц ’ручка (касы, сахі, вясла)’ (гл.) і часткова з дыялектнай субстытуцыяй націскнога галоснага, якія не да му́ліць (гл.), а працягваюць прасл. *mulica з адпаведнай семантыкай кантынентаў (гл. ЭССЯ, 20, 180–181).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ра́хліска, рахлі́ско ’ручка ў вілах’ (навагр., З нар. сл.; Мат. Гом.). Дэфармаванае ратлі́ско ’тс’ (Сл. рэг. лекс.), гл. ратаўё.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

haft

[hæft]

n.

1) ру́чка f., тро́нак -ка m. (нажа́, відэ́льца); дзяржа́ньне n.

2) эфэ́с -а m. (ша́блі, мяча́)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дзвярны́ sich auf die Tür bezíehend; Tür-;

дзвярна́я ру́чка Türklinke f -, -n; Türgriff m -(e)s, -e;

дзвярны́ вуша́к Türpfosten m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)