belch [beltʃ] v.
1. (і)рва́ ць, паку́ таваць ад ірво́ ты, ванітава́ ць
2. выкі́ дваць (агонь, дым і да т.п. ); вывярга́ ць (лаву, попел і да т.п. )
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ку́ рыва н.
1. разм. á uchtabak m
2. рэдк. дым á bakrauch m m
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
смаль , ‑і, ж.
Разм. Гарэлае, гар. Вецер нёс дым : пахла падгарэлай бульбай і смаллю. Пташнікаў . Ад яе кофты і валасоў пахла смаллю. Кулакоўскі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стаўбуні́ цца , ‑ніцца; незак.
Абл. Узнімацца слупам (пра дым , зямлю). Скрозь над дахамі стаўбуняцца дымы — усё роўна як зімою ў ціхі марозны ранак. Масарэнка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стла́ ться несов.
1. в разн. знач. а́ цца;
над на́ ми стла́ лось голубо́ е не́ бо над на́ мі сла́ лася блакі́ тнае не́ ба;
чёрный дым стла́ лся по боло́ ту чо́ рны дым сла́ ўся па бало́ це;
стла́ ться в ку́ хне сла́ цца ў ку́ хні;
2. страд. а́ цца; см. стлать
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
«НА́ ША ХА́ ТА »,
бел. кнігавыдавецкае таварыства. Існавала з 28.12.1908 да 1911 у Вільні. Арганізатары В.Бонч-Асмалоўскі, Б.Даніловіч, І.Луцкевіч, Я.Манькоўскі, А.Уласаў, К.Цэтэрман. Мела на мэце выданне кніг пра Беларусь на бел. і інш. мовах. У 1909—11 выпусціла творы маст. л-ры: ананімную бел. паэму «Тарас на Парнасе», «Дзед Завала» Ядвігіна Ш., «Дзядзька голад» С.Віткевіча, «Дым » М.Канапніцкай, «Архіп і Лявонка» М.Горкага, падручнік «Другое чытанне для дзяцей беларусаў» Я.Коласа, а таксама навук. -папулярныя кнігі. Спыніла дзейнасць у сувязі з эканам. цяжкасцямі.
А.С.Ліс .
т. 11, с. 249
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
вы́ хлап , ‑у, м.
Выхад адпрацаваных газаў з цыліндраў рухавіка ўнутранага згарання праз выхлапную трубу. Машына пакаціла. Сіні дым з выхлапу.. тхнуў у твар. Савіцкі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гарадзьба́ , ‑ы, ж.
1. Дзеянне паводле дзеясл. гарадзіць (у 1 знач.).
2. Агароджа, плот. І не курыўся доўга дым Над гарадзьбой і гарадзішчам. Лужанін .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэ́ дзіць , рэджу, рэдзіш, рэдзіць; незак. , што .
Абл. Рабіць рэдкім, радзейшым. У залы першага і трэцяга класа ўрываецца свежае паветра, рэдзіць дым , раздзьмухвае полымя. Шынклер .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
куры́ цца , 1 і 2 ас. не ўжыв. , ку́ рыцца; незак.
1. Слаба гарэць, тлець, вылучаючы многа дыму.
На вогнішчы курыліся галавешкі.
Папяроса не курыцца.
2. чым і без дап. Вылучаць выпарэнні, лёгкі туман, пару.
Ад летняга дажджу лес курыўся парай.
3. Паднімацца ўверх, кружыцца (пра дым , туман, пыл і пад. ).
За машынай курыўся пыл.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)