Гулкі, моцны, з раскатамі. Над лесам пачуўся раскацісты гул самалёта.Кулакоўскі.Юзік, параўняўшыся, грымнуў сваім раскацістым басам: — Здароў, Лявон!Чарнышэвіч.Раптам закружыў вецер, узняўся пыл слупам, ударыў раскацісты гром, секануў буйны дождж.Гурскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
палігло́т, ‑а, М ‑лоце, м.
Чалавек, які ведае многа моў. Сапраўдным паліглотам свайго часу быў другі буйны дзеяч беларускай культуры — паслядоўнік Скарыны Сымон Будны, які.. дасканала авалодаў беларускай, польскай, царкоўнаславянскай, грэчаскай, лацінскай і стараяўрэйскай мовамі.Жураўскі.
[Ад грэч. polý — многа і glōtta — мова.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сюзерэ́н, ‑а, м.
1. У сярэднія вякі ў Заходняй Еўропе — буйны феадал, які з’яўляўся гасударом у адносінах да залежных ад яго васалаў.
2. У міжнародным праве — дзяржава, у адносінах да якой іншая дзяржава знаходзіцца ў васальнай залежнасці.
[Фр. suzerain.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Júnkerm -s, -
1) гіст.ю́нкер, буйны́ абша́рнік (у б. Прусіі)
2) па́ніч
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
арато́рыя
(іт. oratorio)
буйны музычны твор для хору, салістаў-спевакоў і аркестра.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
large
[lɑ:rdʒ]
adj. larger, largest
1) вялі́кі
2) буйны́
a large enterprise — буйно́е прадпрые́мства
3) шматлі́кі, зна́чны
•
- at large
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
МАКРА... (ад грэч. makros вялікі, доўгі), першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнні словам «вялікі», «буйны» (супрацьлеглае мікра...), напр., макраклімат, макраструктура.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
gruby
grub|y
1. тоўсты;
~a książka — тоўстая кніга;
2.буйны;
~a zwierzyna — буйны звер;
3. (пра голас) нізкі;
~y zysk — буйны прыбытак;
~y błąd — грубая памылка;
~a ryba — важная птушка (шышка);
~ymi nićmi szyte — шыта белымі ніткамі;
z ~a, z ~sza — прыблізна; у агульных рысах; збольшага
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
чарні́цы, ‑ніц; адз. чарніца, ‑ы, ж.
1. Кустовая ягадная расліна сямейства бруснічных.
2. Саладкаватыя чорна-сінія ягады гэтай расліны. Нясуць калгаснікі на рынак Лясоў багатыя дары: Маліну, зорныя суніцы, Тугіх парэчак шрот буйны І сакавітыя чарніцы З прыемным водарам лясным.Жычка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дрэдно́ўт
(англ. dreadnought = літар. бясстрашны)
буйны браняносец з магутнай артылерыяй, папярэднік сучаснага лінкора.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)