адагна́ць, адганю, адгоніш, адгоніць;
1. Сілай або пагрозай прымусіць адысці ад каго‑, чаго‑н., перамясціцца.
2. Адвесці, загнаць каго‑, што‑н. у якое‑н. месца.
3.
4.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Verbum
анлайнавы слоўніккрыло́, ‑а́;
1. Орган у птушак, насякомых і некаторых млекакормячых, які служыць для лятання.
2. Плоская паверхня самалёта, якая падтрымлівае яго ў паветры.
3. Лопасць ветранога млына або параходнага вінта.
4. Покрыўка над колам аўтамабіля, веласіпеда і пад. для засцярогі ад пырскаў вады і гразі.
5. У невадзе — кожная з дзвюх бакавых частак сеткі, якія знаходзяцца з абодвух бакоў куля.
6. Бакавы корпус або бакавая частка пабудовы.
7. Правая або левая частка строю, баявога парадку войска; фланг.
8. Крайняя (левая або правая) групоўка якой‑н. палітычнай арганізацыі, буржуазнай партыі.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МІ́НСКА АБАРО́НА 1941
Вялася 25—28
Літ.:
Акалович Н.М. Они защищали Минск. 2 изд.
Иванов С.П. Штаб армейский, штаб фронтовой.
У.Ф.Ісаенка.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
збіць, саб’ю, саб’еш, саб’е; саб’ём, саб’яце;
1. Ударам, рэзкім рухам аддзяліць што‑н. ад чаго‑н., прымусіць адваліцца, зваліцца.
2. Ударам, штуршком паваліць, прымусіць упасці.
3. Ударам, рэзкім рухам ссунуць, перамясціць каго‑, што‑н. з належнага месца.
4. Моцна пабіць, знявечыць пабоямі.
5. Ударамі сапсаваць, зрабіць непрыгодным.
6. Прыбіць адно да другога, змацаваць адно з другім цвікамі.
7. Дамагчыся знікнення або рэзкага памяншэння чаго‑н.
8. Зблытаць, прымусіць памыліцца.
9. Зблытаць, змяць (валасы, шэрсць і пад.).
10. Прыгатаваць што‑н., узбіваючы, узбоўтваючы.
11.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
утрыма́ць 1, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Трымаючы або падтрымліваючы, не даць упасці каму‑, чаму‑н.
2. Спыніць, прыпыніць рух каго‑н.; стрымаць.
3. Прымусіць застацца дзе‑н.; не адпусціць, затрымаць.
4. Стрымаць праяўленне якіх‑н. жаданняў, пачуццяў, учынкаў і пад.
5. Захаваць за сабой, не ўступіць каму‑н. іншаму.
6. Вылічыць, не выплаціць (якой‑н. сумы).
•••
утрыма́ць 2, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
Забяспечыць сродкамі для існавання, пракарміць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Lust
1) ра́дасць, уце́ха
2) жада́нне, ахво́та;
in ~ und Leid zusámmenhalten
ich hábe ~ мне хо́чацца;
~ zu
~ an
mit ~ und Líebe bei éiner Sáche sein адда́цца ўсі́м сэ́рцам яко́й
2) часцей
séinen Lüsten frönen аддава́цца сваі́м жада́нням, захапле́нням
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
вы́біць, ‑б’ю, ‑б’еш, ‑б’е;
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адкі́нуць, ‑ну, ‑неш, ‑не;
1. Кінуўшы, перамясціць убок, назад, наперад.
2. Атакаваўшы, прымусіць адступіць.
3. Не прыняць чаго‑н., адмовіцца ад чаго‑н.
4. Адвесці ўбок ці апусціць уніз што‑н., замацаванае адным краем.
5. Зменшыць на пэўную колькасць пры адыманні; адняць.
6. Вярнуць чужое (знойдзенае, украдзенае і пад.); падкінуць.
7.
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
strike
v., struck, struck or stricken, striking
1) удара́ць; нано́сіць уда́р
2) выбіва́ць, адбіва́ць, чака́ніць
3) высяка́ць (аго́нь), чы́ркаць, запа́льваць
4) здава́цца, ура́жваць, рабі́ць ура́жаньне
5) біць
6) мо́цна ўра́жваць, ахапля́ць
7) атакава́ць
8) прыйсьці́ ў галаву́
10) бастава́ць, страйкава́ць
11) выкрасьля́ць, выкасо́ўваць
12) сутыка́цца, урэ́звацца
1) уда́р -у
2) адкрыцьцё пакла́даў (руды, на́фты); нечака́ная ўда́ча
3) забасто́ўка
•
- on strike
- strike a balance
- strike an agreement
- strike it rich
- strike up
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
нага́, ‑і,
1. Адна з дзвюх ніжніх канечнасцей чалавека.
2. Апора, ніжняя частка мэблі, пабудовы, механізма.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)