ра́завы, -ая, -ае.
Прыгодны на адзін раз, які робіцца толькі раз або за адзін прыём.
Р. білет.
Разавая дапамога.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адзіночналі́кавы, -ая, -ае.
У выразе: адзіночналікавы назоўнік — які ўжыв. толькі ў форме адзіночнага ліку, напр.: хаўрус, туга, сорам, серабро.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
аднапо́лы, -ая, -ае (спец.).
Пра расліны: які мае адзнакі толькі аднаго полу (мужчынскага ці жаночага).
|| наз. аднапо́ласць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
адно́йчы, прысл.
1. Адзін раз.
Толькі а. я ездзіў на мора.
2. Аднаго разу, калісьці.
А. вечарам здарылася нечаканае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
множналі́кавы, -ая, -ае.
У выразе: множналікавы назоўнік — назоўнік, які ўжыв. толькі ў форме множнага ліку, напр.: вароты, сані, шахматы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
as soon as
як то́лькі
as soon as you can — як то́лькі змо́жаце
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
only2 [ˈəʊnli] adv. то́лькі;
if only калі́ б то́лькі;
only just то́лькі што;
only too ве́льмі, на́дта, надзвы́чай;
I saw him only yesterday. Я бачыў яго толькі ўчора;
Only a doctor can do that. Толькі ўрач можа гэта зрабіць;
You only have to look at this man to see he doesn’t eat enough. Дастаткова толькі глянуць на гэтага чалавека, каб зразумець, што ён недаядае.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
tylko
толькі;
tylko zacznij, ja będę kontynuował — ты толькі пачні, а я працягну;
zrobię wszystko, tylko nie to — я ўсё зраблю, толькі не гэта;
posłuchaj tylko — ты толькі паслухай;
tylko nie on! — толькі не ён!;
gdyby (jeśli) tylko — калі толькі;
jak tylko — як толькі;
nie tylko ..., ale (również) ... — не толькі ..., але (і) ... ;
tylko co разм. толькі што
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
наву́ка, -і, ДМ -ву́цы, мн. -і, -ву́к, ж.
1. Сістэма ведаў аб заканамернасцях развіцця прыроды, грамадства і мыслення, а таксама асобная галіна гэтых ведаў
Развіццё навукі.
Гуманітарныя навукі.
2. толькі адз. Навыкі, веды, якія чалавек атрымлівае ў выніку свайго навучання або жыццёвага вопыту.
Гэтая справа патрабуе навукі.
3. толькі адз. Павучанне, настаўленне; урок.
Гэта будзе навукай на ўсё жыццё.
4. толькі адз. Навучанне, вучоба (разм.).
Хлопец здатны да навукі.
|| прым. навуко́вы, -ая, -ае (да 1 знач.).
Навуковая праблема.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
святлолюбі́вы, -ая, -ае.
Які добра расце і развіваецца толькі пры нармальным сонечным святле.
Сасна — дрэва святлолюбівае.
|| наз. святлолюбі́васць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)