быва́ла вводн. сл. быва́ло;

ране́й, б., я ча́ста хадзі́ў на палява́нне — ра́ньше, быва́ло, я ча́сто ходи́л на охо́ту

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Радне́й ’раней’ (карэліц., Сл. ПЗБ), ра́дні ’ранні’ (навагр., Сл. ПЗБ). Да ране́й, ра́нні з дысімілятыўным д.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

даўно́, прысл.

1. Многа часу таму назад, раней.

Д. гэта было.

2. На працягу доўгага часу.

Ён д. тут жыве.

◊

Даўно б так! — ужыв. пры адабрэнні чыйго-н. учынку.

З давён-даўна — з даўніх часоў.

|| ласк. даўне́нька (разм.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перш, прысл.

Спачатку, раней.

П. накармлю жывёлу, а потым пайду ў агарод.

◊

Перш за ўсё — у першую чаргу.

Перш за ўсё скажы нам, калі ты ад’язджаеш?

Перш-наперш — спачатку, перш за ўсё.

Перш-наперш неабходна зрабіць тэрміновую работу.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

стара́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незак.

1. Рабіць што-н. са стараннем.

С. на жніве.

2. з інф. Імкнуцца зрабіць што-н., прыкладаць намаганні да чаго-н.

С. выйсці раней на працу.

С. вучыцца.

|| зак. пастара́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

СКРЫЖАВА́ННЕ МОЎ,

тэрмін, якім раней пазначалі адзін з відаў моўнай канвергенцыі.

т. 14, с. 472

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

прысялі́цца, ‑сялюся, ‑селішся, ‑селіцца; зак.

Пасяліцца да ўжо раней паселеных; падсяліцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

above​1 [əˈbʌv] adv.

1. наве́рсе, уве́рсе, угары́, зве́рху

2. вышэ́й; ране́й;

as stated above як адзна́чана вышэ́й

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

previously [ˈpri:viəsli] adv. папярэ́дне, за́гадзя; ране́й, не́калі;

Previously he had lived in London. Дагэтуль ён жыў у Лондане.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

рэмілітарыза́цыя

(ад рэ- + мілітарызацыя)

узбраенне раней раззброенай дзяржавы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)