дэка-
(гр. deka = дзесяць)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «дзесяць».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ксера-
(гр. kseros = сухі)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «сухі».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
неа-
(гр. neos = новы)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «новы».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
некра-
(гр. nekros = мёртвы)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «мёртвы».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
тэтра-
(гр. tetras = чатыры)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «чатыры».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
тэхна-
(гр. techne = майстэрства)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «тэхналагічны».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
энтама-
(гр. entomon = насякомае)
першая састаўная частка складаных слоў, якая выражае паняцце «насякомае».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
зрашчэ́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. зрасціць, дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. зрасціся.
2. Спец. Месца, на якім адбылося злучэнне, зрастанне чаго‑н.
•••
Лоннае зрашчэнне — храстковае злучэнне правай і левай лабковых касцей.
Фразеалагічнае зрашчэнне — выраз, які складаецца з некалькіх слоў, што выражаюць адно паняцце; ідыёма, напрыклад: лынды біць — бяздзейнічаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МАНА́ДА [ад грэч. monas (monados) адзінка, непадзельнае],
тэрмін, які ўжываецца ў філасофіі для абазначэння структурнай, субстанцыяльнай адзінкі быцця. У ант. філасофіі паняцце «М.» ў розных значэннях сустракаецца ў Экфанта, Арыстоцеля, Платона і інш. мысліцеляў. У піфагарэізме М. (матэм. адзінка) — аснова быцця. У Дж.Бруна («Аб манадзе, ліку і фігуры», 1591) М. — адзіны пачатак быцця, адухоўленая матэрыя (пантэізм). У цэльную філас. сістэму вучэнне пра М. (манадалогія) распрацаваў Г.В.Лейбніц, які лічыў М. простай, замкнёнай, зменлівай субстанцыяй; М., надзеленую здольнасцю выразнага ўспрымання, называў душой (разумная душа чалавека — М.-дух). М.В.Ламаносаў тэрмінам «фізічная М.» абазначаў часцінку (карпускулу) матэрыі. Паняцце «М.» аналізуецца ў гіст.-філас. даследаваннях, прысутнічае ў філас. канцэпцыях плюралізму і персаналізму.
т. 10, с. 56
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КАНГРУЭ́НТНАСЦЬ [ад лац. congruens (congruentis) адпаведны, узгоднены],
паняцце элементарнай геаметрыі, якое азначае роўнасць адрэзкаў, вуглоў, фігур, цел. 2 фігуры наз. кангруэнтнымі, калі адна з іх пераводзіцца ў другую з дапамогай руху (гл. Рух у геаметрыі), напр., трохвугольнікі, якія сумяшчаюцца накладаннем.
т. 7, с. 576
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)