Разжу́хацца ’пасварыцца’ (Янк.). Ад раз- і жу́хаць ’рэзка кідаць’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

jilt

[dʒɪlt]

1.

v.t.

кі́даць, пакіда́ць (каха́нага)

2.

n.

каке́тка, спаку́сьніца f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

кіда́нне ср.

1. броса́ние, кида́ние, мета́ние; швыря́ние, пуска́ние;

2. мета́ние; см. кі́даць 1, 11;

3. перен. (прекращение) броса́ние, оставле́ние;

4. (в сторону) шара́ханье

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

hínwerfen* vt кі́даць (куды-н.), накі́дваць, накіда́ць;

éine Bemérkung ~ зрабі́ць [уста́віць] заўва́гу

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

stone​3 [stəʊn] v.

1. кіда́ць камяні́ (ў каго-н.)

2. BrE выма́ць ко́стачкі (з фруктаў);

stoned peaches пе́рсікі без ко́стачак

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Акі́даць ’пакідаць у забыцці’ (Нас.), акідацца ’зняважаць, нападаць’ (Нас.) да кідаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

scowl [skaʊl] v. (at)

1. сярдзі́та глядзе́ць, кіда́ць зло́сны по́зірк;

He scowled me down. Ён сярдзіта паглядзеў на мяне.

2. хму́рыцца, насу́плівацца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Вурга́ніць ’валіць адно на другое без парадку, рабіць абы-як’ (Нас.). Відаць, немагчыма разглядаць асобна ад варганіць ’тс’; узыходзіць да незафіксаванага *вурга́ць, вургану́ць ’кідаць, штурхаць’, што адпавядае балг. въ́ргам ’перакульваць, валіць’, чэш. vrhati, славац. vrhať ’кідаць’ і інш.; адносна семантыкі параўн. таксама балг. арг. върго́лю ’рабіць, працаваць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

◎ Кі́длы ’жвавы, увішны (пра чалавека)’ (Жыв. сл., КЭС, лаг.). Лексікалізаваны дзеепрыметнік да кідаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Скі́дзель ‘той, хто скідае, напрыклад, гной з возу’ (Нік. Очерки). Да скідаць, кідаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)