слано́васць, ‑і, ж.
Захворванне, якое праяўляецца ў моцным павелічэнні аб’ёму асобных частак цела (звычайна ног).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
слізецячэ́нне, ‑я, н.
Захворванне дрэў і кустоў, якое суправаджаецца выдзяленнем слізі з галін і ствалоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тулярэмі́я, ‑і, ж.
Вострае інфекцыйнае захворванне жывёл і чалавека, якое прыводзіць да агульнага атручэння арганізма.
[Ад геагр. назвы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ПІЕЛАНЕФРЫ́Т (ад грэч. pyelos лаханка + nephros нырка),
інфекцыйна-запаленчае захворванне лаханкі і парэнхімы ныркі з пераважным пашкоджаннем яе прамежкавай тканкі. Узбуджальнікі П. — стрэптакокі, стафілакокі, сінягнойная палачка і інш. Развіваецца як самаст. захворванне або на фоне хвароб мочапалавой сістэмы (напр., мочакамянёвая хвароба), як ускладненне пасля грыпу, запалення лёгкіх і інш. Бывае ў цяжарных жанчын. Адрозніваюць П. востры і хранічны. Прыкметы вострага: дрыжыкі, т-ра цела да 40 °C, моташнасць, ірвота, боль у паясніцы, мышцах, лейкацыты ў мачы. Пры хранічным П. — слабасць, хуткая стамляльнасць, ацёчнасць твару, расстройствы мочаспускання, у мачы лейкацыты і бактэрыі; бывае нырачная недастатковасць. Лячэнне тэрапеўт. і хірургічнае.
т. 12, с. 349
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гінекало́гія, ‑і, ж.
Навука, якая вывучае асаблівасці жаночага арганізма, захворванне жаночых палавых органаў і іх лячэнне.
[Ад грэч. gynē — жанчына і lógos — вучэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
парано́йя, ‑і, ж.
Хранічнае душэўнае захворванне, якое характарызуецца ўстойлівым трызненнем пры захаванні ў астатнім лагічнасці мыслення.
[Грэч. paránoia — вар’яцтва.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
псіханеўро́з, ‑у, м.
Спец. Захворванне цэнтральнай нервовай сістэмы без арганічнага яе пашкоджання (напрыклад, неўрастэнія). Траўматычны псіханеўроз.
[Ад грэч. psychē — душа і neuron — нерв.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
грыбко́вы, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да грыбка (у 2 знач.). Грыбковая плесня. // Выкліканы грыбком. Грыбковае захворванне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
матылі́ца, ‑ы, ж.
1. Від матылькоў.
2. Захворванне жывёлы, пераважна авечак і коз, выкліканае лічынкамі стужачных глістоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
поліяміэлі́т, ‑у, М ‑ліце, м.
Эпідэмічны дзіцячы параліч — вострае інфекцыйнае захворванне, якое паражае ў асноўным нервовую сістэму.
[Ад грэч. polios — шэры і myelos — касцявы мозг.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)