чарну́ шка , ‑і, Д М ‑шцы, ж.
1. Аднагадовая травяністая расліна сямейства казяльцовых, чорнае насенне якой выкарыстоўваецца як вострая прыправа. Пахнуць градкі кменам і чарнушкай. Кляўко .
2. Разм. Чорнавалосая, смуглая дзяўчынка або жанчына; смуглае дзіця . У мінуты добрага настрою маёр расказваў пра сваё жыццё. Звычайна аб гэтым прасіла яна, а ён не адмаўляў ёй ні ў чым, бо яму, ды хіба яму аднаму, падабалася гэта мілая вясёлая чарнушка. Карамазаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
reunite
[,ri:juˈnaɪt]
v.i. , v.t.
1) злуча́ ць, спалуча́ ць, лучы́ цца, спалуча́ цца зно́ ў
Mother and child were reunited after years of separation — Ма́ ці й дзіця́ зно́ ў злучы́ ліся пасьля́ гадо́ ў разлу́ кі
2) сыхо́ дзіцца, сустрака́ цца ізно́ ў
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
sniffle
[ˈsnɪfəl]
1.
v.i.
1) хлі́ паць
The child stopped crying, but kept on sniffling — Дзіця́ пераста́ ла пла́ каць, але яшчэ́ ўсё ўсхлі́ пвала
2) сапці́ праз зало́ жаны нос
2.
n.
хлі́ паньне, усхлі́ пваньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
whine
[hwaɪn]
1.
v.i.
1) скавыта́ ць; скуго́ ліць; еката́ ць (пра саба́ ку)
2) пішчэ́ ць, хны́ каць (пра дзіця́ )
3) нарака́ ць; ска́ рдзіцца
2.
n.
1) скавыта́ ньне, скуго́ леньне n.
2) піск -у m. ы́ каньне, нарака́ ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
entwöhnen
1. vt G , von D у́ чваць (ад чаго-н. );
ein Kind ~ а́ ць дзіця́ ад грудзе́ й
2. ~, sich (G , von D а́ ць (ад чаго-н. )
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Koch m у́ хар, по́ вар; марск.
den ~ má chen у́ харам [по́ варам], куха́ рыць;
◊
ví ele Köche verdé rben* [versá lzen] den Brei [die Sú ppe] ≅ у сямі́ ня́ нек дзіця́ без но́ са
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Hó ffnung f е́ я, спадзява́ нне;
gú ter ~ sein а́ рнай, чака́ ць дзіця́ ;
in der ~, dass… ы́ ся, што…;
◊
j-m á chenе́ йваць каго́ -н. ;
~ hé gen е́ сціць надзе́ ю
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
przybrany
przybran|y
1. упрыгожаны, убраны, аздоблены;
2. (пра дзіця і да т.п.
~y syn — прыёмны сын;
~a matka — прыёмная маці
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
агарну́ ць , агарну́ , аго́ рнеш, аго́ рне; агарні́ ; аго́ рнуты; зак. , каго-што.
1. Укрыць з усіх бакоў, абкруціць, абгарнуць.
А. коўдрай дзіця .
2. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. ), перан. Настаць, заспець (пра ноч, цемру і пад. ).
Змрок агарнуў зямлю.
3. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. ), перан. Апанаваць, завалодаць, захапіць, ахапіць каго-н.
Думкі пра дом агарнулі хлопца.
Млявасцю агорнута ўсё цела.
4. Абняць, абхапіць, ахапіць.
Полымя агарнула ўвесь дом.
|| незак. аго́ ртваць , -аю, -аеш, -ае.
|| звар. агарну́ цца , агарну́ ся, аго́ рнешся, аго́ рнецца; агарні́ ся; незак. аго́ ртвацца , -аюся, -аешся, -аецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Вярту́ н ’жвавае дзіця ’ (Жд. , 3); ’непаседа, дураслівец’ (БРС , Шат. ); ’вяртлявы чалавек’ (Бяльк. ); ’від жука з сямейства Gyrinidae’ (БРС , КТС ); ’турман’ (БРС ); ’від хваробы хваіны’ (БелСЭ ); ’вір’ (КТС ). Укр. вертун ’вяртлявы чалавек, непаседа’; ’страказа’; ’турман’, вертуне́ ць ’кажан’, рус. вертун ’непаседа’; ’кулік’; ’ручны свердзел’, свярдл. ’круглае палена’, кастр. ’мянёк’, урал. ’матыліца’, пск. ’ненадзейны, ветраны чалавек’, вертунок ’турман’. Усходнеславянскае ўтварэнне ад асновы вьрт‑ (vьrt‑ ) і суф. ‑ун (< unъ ). Да вярце́ ць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)