Блышы́ць ’малоць лухту; ілгаць, жартаваць’ (Нас.). Рус.дыял. (зах.) блыши́ть ’ілгаць, хлусіць’. Да блыха́, блаха́. Параўн. рус.блоши́ть ’кусаць, кусацца; рабіць прыкрасці’, блоши́ться ’імкнуцца атрымаць што-небудзь, выслужвацца перад кім-небудзь’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ramble
[ˈræmbəl]1.
v.i.
1) хадзі́ць; блука́ць; вандрава́ць
2) паўзьці, распаўза́цца; віцца (пра расьлі́ну)
3) мало́ць языко́м, балбата́ць
2.
n.
прахо́дка f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Тало́ць ’таўчы’ (?): буду табе і талоць і малоць (бялын., Жарт. песні). Магчыма, захаваная ў песні поўнагалосная форма, што ўзыходзіць да прасл.*teltʼi, гл. таўчы. Аднак нельга выключыць змену слова ў выніку рыфмоўкі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Меляя́ ’той, хто меле языком’ (Янк. 3.). Рус.пск., цвяр., валаг., вяц.мелея ’тс’, ’млён’, ’млын’, ’млынар’, серб.-харв.мељаја ’мліва’, ’млын, кола якога круціць конь або асёл’. Прасл.melěja. Да малоць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
gibber
[ˈdʒɪbər]1.
v.i.
1) гавары́ць абы́ што, мало́ць; балабо́ніць
2) гавары́ць ху́тка і невыра́зна, балбата́ць, саката́ць
2.
n.
балбатня́f., трапа́ньне языко́м
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
◎ Лебязіць ’ліслівіць’ (Бяльк.). Укр.лебезувати ’заляцацца’, ’малоць языком’, лебедіти ’балбатаць’, ’спяваць’, ’канькаць’, рус.лебезить ’выдыгаць’, ’падлабуньвацца’, наўг. ’падманваць’ (лебезить), ’балбатаць, плявузгаць’, цвяр. ’лапатаць, гаварыць хутка’, смал.лебезила ’ліслівец’, кастр., наўг., перм.лебеза ’тс’ — другая ступень чаргавання галоснай асновы: рус.пск., перм., валаг.лабза, лабза і лобза ’ліслівец’, валаг., цвяр., уладз., тамб.лабзить ’удыгаць, дагаджаць, падлашч-вацца’, лобзать ’цалаваць’, славен.labęzati ’балбатаць, малоць’ і да таго падобныя экспрэсіўныя словы ў іншых слав. мовах (гл. Слаўскі, 4, 15; Фасмер, 2, 471; Бязлай, 2, 118) з асновай *lab‑ / ЧаЫі‑/*leb‑ (Покарны, 651, 655–657).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ко́фе, нескл., м.
1. Трапічнае дрэва або куст сямейства марэнавых, з насення якіх гатуюць асобы напітак; кафейнае дрэва.
2.зб. Насенне гэтага дрэва. Малоць кофе.// Парашок з размолатага насення гэтага дрэва, а таксама заменнік такога парашку‑, кава (у 1 знач.). Жалудовы кофе.
3. Напітак, прыгатаваны з такога парашку; кава (у 2 знач.). Піць кофе.
•••
Чорны кофе — моцны кофе без малака, без смятанкі.
[Гал. koffee з араб.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
blab
[blæb]
-blabbed, -bbing
1.
v.
выдава́ць сакрэ́т, балбата́ць, мало́ць языко́м
2.
n.
1) балбатня́f., пустасло́ўе n.
2) балбату́н -а́m., балбату́ха f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
prattle
[ˈprætəl]1.
v.
1) лепята́ць; гавары́ць невыра́зна (як дзіця́)
2) балбата́ць, мало́ць языко́м
3) зюзю́каць (як немаўля́тка)
2.
n.
лапата́ньне, зюзю́каньне, балбата́ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
gabble
[ˈgæbəl]1.
v.i.
1) мало́ць языко́м
2) балбата́ць; саката́ць
3) гагата́ць (пра гусь)
2.
n.
1) балбатня́f.
2) го́гат -у m. (гусе́й)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)