лічы́ць несов.
1. в разн. знач. счита́ть; (высказывать суждение — ещё) полага́ть; предполага́ть; (за кого, что — ещё) принима́ть;
л. да дзесяці́ — счита́ть до десяти́;
хло́пчык до́бра лі́чыць — ма́льчик хорошо́ счита́ет;
л. гро́шы — счита́ть де́ньги;
лічу́, што мая́ пра́ўда — счита́ю (полага́ю), что я прав;
я лічу́ яго́ сваі́м ся́брам — я счита́ю его́ сво́им дру́гом;
за каго́ ты мяне́ лі́чыш? — за кого́ ты меня́ принима́еш?;
2. в знач. вводн. сл. почита́й, счита́й;
ён, лічы́, ужо́ даро́слы — он, почита́й, уже́ взро́слый;
◊ л. за нішто́ — ни во что не ста́вить;
л. варо́н — счита́ть воро́н;
л. мух — счита́ть мух;
л. дні — счита́ть дни;
кураня́т уво́сень лі́чаць — цыпля́т по о́сени счита́ют
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
groß
1. a
1) вялі́кі, буйны́;
ein ~er Búchstabe вялі́кая лі́тара
2) вялі́кі, даро́слы
3) ве́лічны, высакаро́дны;
éinen ~en Herrn spíelen уяўля́ць ва́жнага па́на
4) зна́чны, ва́жны;
ein ~er Tag вялі́кі [урачы́сты] дзень;
◊
Groß und Klein стары́ і малы́;
~e Áugen máchen вы́трашчыць [вы́лупіць] во́чы (ад здзіўлення);
das ~e Wort führen ≅ задава́ць тон, ігра́ць пе́ршую скры́пку;
der Gróße Teich жарт. Атланты́чны акія́н;
auf ~em Fuß lében жыць на шыро́кую нагу́
2. adv:
im Gróßen und Gánzen уво́гуле і ца́лкам;
etw. ~ schréiben* піса́ць што-н. з вялі́кай лі́тары; надава́ць чаму́-н. вялі́кае значэ́нне;
im Gróßen geséhen разгляда́ючы (што-н.) у агу́льным пла́не
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)