і́скрачка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
і́скрачка |
і́скрачкі |
| Р. |
і́скрачкі |
і́скрачак |
| Д. |
і́скрачцы |
і́скрачкам |
| В. |
і́скрачку |
і́скрачкі |
| Т. |
і́скрачкай
і́скрачкаю |
і́скрачкамі |
| М. |
і́скрачцы |
і́скрачках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
і́скрачка ж., уменьш.-ласк. и́скорка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
і́скрачка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Памянш.-ласк. да іскра. Настаўніца яшчэ больш ажыўляецца, і ў вачах яе іскрачкі пабліскваюць. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
и́скорка уменьш.-ласк. і́скарка, -кі ж.; іскры́нка, -кі ж., і́скрачка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)