інтэ́рн, -а, мн. -ы, -аў, м.

Урач, які праходзіць навучанне ў інтэрнатуры.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

інтэ́рн

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. інтэ́рн інтэ́рны
Р. інтэ́рна інтэ́рнаў
Д. інтэ́рну інтэ́рнам
В. інтэ́рна інтэ́рнаў
Т. інтэ́рнам інтэ́рнамі
М. інтэ́рне інтэ́рнах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)

інтэ́рн м., мед. инте́рн

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

інтэ́рн, ‑а, м.

Той, хто праходзіць інтэрнатуру.

[Ад лац. internus — унутраны.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

инте́рн мед. інтэ́рн, -на м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)