індуі́ст
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
індуі́ст |
індуі́сты |
| Р. |
індуі́ста |
індуі́стаў |
| Д. |
індуі́сту |
індуі́стам |
| В. |
індуі́ста |
індуі́стаў |
| Т. |
індуі́стам |
індуі́стамі |
| М. |
індуі́сце |
індуі́стах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
індуі́ст, ‑а, М ‑сце, м.
Паслядоўнік індуізму.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
индуи́ст індуі́ст, -та м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)