Я́мнае

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
н.
Н. Я́мнае
Р. Я́мнага
Д. Я́мнаму
В. Я́мнае
Т. Я́мным
М. Я́мным

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

я́мны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. я́мны я́мная я́мнае я́мныя
Р. я́мнага я́мнай
я́мнае		 я́мнага я́мных
Д. я́мнаму я́мнай я́мнаму я́мным
В. я́мны (неадуш.)
я́мнага (адуш.)		 я́мную я́мнае я́мныя (неадуш.)
я́мных (адуш.)
Т. я́мным я́мнай
я́мнаю		 я́мным я́мнымі
М. я́мным я́мнай я́мным я́мных

Крыніцы: piskunou2012, prym2009.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вако́ліца, ‑ы, ж.

1. Ускраіна населенага пункта. [Бацька:] — Вазьму я цябе за руку, выведу за нашу ваколіцу ды пакажу той шлях, якім ты пойдзеш. Каваль. Выйшаў раннем за ваколіцу, і пацягнула мяне ў недалёкі лясок, пад раку, у тыя мясціны, дзе некалі праходзіла маё пастушынае маленства. Кулакоўскі.

2. Тое, што размешчана вакол населенага пункта; наваколле. За Лядамі — Ямнае, Градкі,.. Зарэчча — бліжэйшыя вёскі ваколіцы. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)