шчымлі́вы, -ая, -ае.
1. Які выклікае раздражненне, рэзкі боль.
Ш. пах.
2. Тупы, ныючы (пра боль).
3. Моцны, неадольны, які хвалюе.
Шчымлівае жаданне.
|| наз. шчымлі́васць, -і, ж.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шчымлі́вы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
шчымлі́вы |
шчымлі́вая |
шчымлі́вае |
шчымлі́выя |
| Р. |
шчымлі́вага |
шчымлі́вай
шчымлі́вае |
шчымлі́вага |
шчымлі́вых |
| Д. |
шчымлі́ваму |
шчымлі́вай |
шчымлі́ваму |
шчымлі́вым |
| В. |
шчымлі́вы (неадуш.)
шчымлі́вага (адуш.) |
шчымлі́вую |
шчымлі́вае |
шчымлі́выя (неадуш.)
шчымлі́вых (адуш.) |
| Т. |
шчымлі́вым |
шчымлі́вай
шчымлі́ваю |
шчымлі́вым |
шчымлі́вымі |
| М. |
шчымлі́вым |
шчымлі́вай |
шчымлі́вым |
шчымлі́вых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
шчымлі́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Які выклікае раздражненне, боль; рэзкі. Пад раніцу .. сюды, у расчынены кароўнік, плывуць нейкія шчымлівыя пахі. Кухараў.
2. Тупы, ныючы (пра боль). Потым .. [Карызна] падсеў да стала і, падпёршы рукамі галаву, доўга сядзеў у мёртвай нерухомасці, слухаючы шчымлівы боль свайго сэрца. Зарэцкі. Петрык да шчымлівага, салодкага болю ў грудзях любіць усіх гэтых людзей. Місько.
3. Моцны, неадольны, які хвалюе, узбуджае. Было шчымлівае жаданне і лесам прайсці вось так, без дарог, напрасткі. Кірэйчык. Янак яшчэ мацней адчуў шчымлівую радасць, якую нясе гэтая навальніца, гэты дождж, і зноў прыхінуў да сябе Алёну. Лупсякоў. // у знач. наз. шчымлі́вае, ‑ага, н. Тое, што хвалюе, узбуджае, выклікае розныя пачуцці, перажыванні. Напамінак пра Веру ўскалыхнуў даўняе, шчымлівае. Кудравец.
4. Які выклікае цяжкае пачуццё, прыгнечанасць, тугу і пад. Гэта было прыемна, вельмі прыемна, але сэрца пяклі шчымлівыя думкі пра Людмілу. Радкевіч. Прыгнятала прымусовая бяздзейнасць, шчымлівая туга. Машара. Стоячы сярод двара, Форстэр прыгадаў ночы ў сябе на радзіме, у роднай вёсцы, і шчымлівы, адвечны, як сусвет, сум агарнуў яго. Сачанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
са́дніць, -ніць; безас.; незак. (разм.).
Пра шчымлівы, пякучы боль (пры раненні, апёку, раздражненні скуры і пад.).
Нага с.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
шчымлі́ва,
1. Прысл. да шчымлівы.
2. у знач. вык. Пра адчуванне болю, душэўных пакут. А мінулай зімой сюды малых з паўсотні прывезлі... Гляджу на іх — і балюча, шчымліва на душы. Ракітны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
щемя́щий
1. прич. які́ (што) шчэ́міць; які́ (што) сціска́е; які́ (што) шчымі́ць; які́ (што) балі́ць; які́ (што) ны́е; см. щеми́ть;
2. прил. шчымлі́вы.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)