шты́б

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. шты́б шты́бы
Р. шты́бу шты́баў
Д. шты́бу шты́бам
В. шты́б шты́бы
Т. шты́бам шты́бамі
М. шты́бе шты́бах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

штыб, род. шты́бу м., горн. штыб

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

штыб горн. штыб, род. шты́бу м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

штыб, ‑у, м.

Спец. Дробны ці здробнены каменны вугаль. Вугальны штыб.

[Ад ням. Staub — пыл.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)