шты́б

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. шты́б шты́бы
Р. шты́бу шты́баў
Д. шты́бу шты́бам
В. шты́б шты́бы
Т. шты́бам шты́бамі
М. шты́бе шты́бах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

штыб, род. шты́бу м., горн. штыб

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

штыб горн. штыб, род. шты́бу м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

штыб, ‑у, м.

Спец. Дробны ці здробнены каменны вугаль. Вугальны штыб.

[Ад ням. Staub — пыл.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

штыб м. горн.. Grus m -es, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

штыб

(ням. Staub = пыл)

дробны ці здробнены каменны вугаль з памерам часцінак менш за 6 мм; выкарыстоўваецца як паліва.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Grus m -es, -e горн., геал. (ву́гальная) дро́бязь, штыб

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)