ці́верац
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ці́верац |
ці́верцы |
| Р. |
ці́верца |
ці́верцаў |
| Д. |
ці́верцу |
ці́верцам |
| В. |
ці́верца |
ці́верцаў |
| Т. |
ці́верцам |
ці́верцамі |
| М. |
ці́верцу |
ці́верцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ці́верцы, ‑аў; адз. ціверац, ‑рца, м.
Племянная група ўсходніх славян, якая займала тэрыторыю ў нізоўях Днястра, Прута і Дуная.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)